Επίσης, μόλις πέρασε κάτω από το παράθυρό μου ένας κυριούλης που έσερνε κάτι που έμοιαζε  με σκάφη, μέσα στο οποίο ήταν ξαπλωμένο ένα κοριτσάκι (ελπίζω η κόρη του). ΟΚ, δεν είναι ακριβώς η συνηθισμένη κατασκευή για έλκηθρο, αλλά με την κρίση δεν μπορείς να πεις και τίποτα. Πιο επίσης, ένας νιος προσπαθεί να γράψει κάτι στα παρμπρίζ, αλλά δεν του βγαίνει, και ταυτόχρονα φαίνεται να παίζει χιονοπόλεμο με… τα αυτοκίνητα; Θα σας γελάσω, και δεν το θέλω.

Μα 26 Νοεμβρίου και να το στρώνει; Φτιάχνουν χιόνι πάντα τόσο νωρίς ή τους έμεινε στοκ από πέρσι; Τι να πω, περίεργη χώρα.

Το ότι αυτή τη στιγμή έχει έναν πανέμορφο, καταγάλανο ουρανό δε σημαίνει ότι σε μία μισή ώρα δε θα ρίχνει καρέκλες ενώ θα προσπαθείς να περπατήσεις αντίθετα σε έναν παγωμένο αέρα.
1α. Είδη που αναγράφουν “Do not refrigerate” υπονοούν “Do not leave in the kitchen overnight”, εκτός κι αν δε σε πειράζει αντί για λάδι να χρησιμοποιήσεις ένα αηδιαστικό άσπρο πράγμα.

2. Μην εμπιστεύεσαι τους χάρτες.

Η πόλη έχει υψόμετρο. Ή μάλλον, υψόμετρα. Ακόμα κι αν φαίνεται ότι δύο δρόμοι διασταυρώνονται, κοίτα προσεκτικά γιατί ίσως να μην μπορείς να πας από τον έναν στον άλλον εκτός κι αν θες να κάνεις bungee jumping. Και που να τρέχεις τώρα για σκοινιά βραδιάτικα…

3. Οι άνθρωποι  μιλάνε περίεργα. Deal with it.

Η γιαγιά που θα σταματήσεις στο δρόμο να ρωτήσεις για οδηγίες κατά πάσα πιθανότητα θα είναι υπερ-φιλική και εξυπηρετική, αλλά ενδέχεται να καταλαβαίνεις περίπου το 0% του τι σου λέει. Τουλάχιστον απόλαυσε την προφορά και σκέψου πόσο χειρότερο είναι για τις μηχανές.
3α. Οι δρόμοι έχουν παραπλανητικά ονόματα. Που χου: (φωτογραφία όχι δικιά μου, από εδώ)

Όχι, δε διαβάζεται όπως νομίζεις.

4. Μην τρομάζεις.

Κάποιος ρίχνει πυροτεχνήματα για να γιορτάσει τις δύο βδομάδες μέχρι τα γενέθλια της γιαγιάς του; Μεταλλικές μπάλες πέφτουν και κανόνια πυροβολούν κάθε μέρα στη 1 το μεσημέρι; Γυρίζεις σπίτι το βράδυ και βλέπεις κόσμο να κοιμάται στο δρόμο τύφλα; Πφφφ. Grow up.

5. Κάπου κάπου, κοίτα ψηλά. Ή απλώς έξω από το παράθυρο.

Όπως αναφέρει το Yahoo!News, ραγδαίες εξελίξεις σημειώθηκαν στη Νέα Ζηλανδία- φαντάζομαι όλοι έχετε ακούσει για τη “Hobbit crisis” από την οποία υποφέρει το νησί τον τελευταίο καιρό . Ενώ φαινόταν ότι η κατάσταση έβαινε προς αποκλιμάκωση και ακούγονταν όλο και περισσότερο ελπίδες για σταθεροποίηση της οικονομίας, η υπόθεση πήρε φωτιά εκ νέου: Η αφορμή δόθηκε από ομάδα χόμπιτ που φέρονται να προκάλεσαν υλικές ζημιές γύρω από γνωστό πανδοχείο. Το επόμενο πρωί, συμπλοκές σημειώθηκαν σε διάφορες πόλεις ενώ αυξήθηκαν κατακόρυφα οι καταγγελίες για επιδρομές σε πεζούς και έφιππους ταξιδιώτες στους περιφερειακούς δρόμους.

Για προβοκάτσια μιλάει ο δήμαρχος του Χόμπιτον

Τη στιγμή που πληθαίνουν οι κραυγές για καταδίκη των υπευθύνων, αρκετοί διακεκριμένοι πολίτες του Σάιρ κρατούν επιφυλακτική στάση. “Είναι απορίας άξια μία τέτοια πράξη, όταν οι επιδρομές έχουν σταματήσει εδώ και δύο εβδομάδες κοινή συναινέσει. Είναι σαφές ότι τέτοιες ενέργειες συμφέρουν μόνο όσους θέλουν να προσβάλουν την ισχύ της Συμφωνίας“, δήλωσε ο δήμαρχος του Χόμπιτον, ωστόσο αρνήθηκε να απαντήσει όταν ερωτήθηκε αν με τη δήλωσή του καταδείκνυε τους νάνους ως υπαιτίους.

Νέες προκλήσεις από περιθωριακές ομάδες

Εν τω μεταξύ, πληθαίνουν οι ψίθυροι που συνδέουν τα γεγονότα με τους πρόσφατους βανδαλισμούς στα ερείπια της Οσγκίλιαθ. Πολλοί πιστεύουν ότι τα συνθήματα που βρέθηκαν γραμμένα στον αρχαιολογικό χώρο, όπως “Το Σάιρ στους Σαϊριανούς” και “Το ύψος δεν παίζει ρόλο”, είναι δείγματα αναζωπύρωσης της δράσης ριζοσπαστικών φατριών, που είχαν στο παρελθόν χρησιμοποιήσει αντίστοιχες φράσεις ως σλόγκαν. Ο Αρχικαβαλάρης του Ρόαν αρνήθηκε να σχολιάσει, σπεύδοντας να υπενθυμίσει ότι η περιοχή εμπίπτει στη δικαιοδοσία της Γκόντορ.

Απραξία από το Συμβούλιο

Σιγή φαίνεται να τηρεί και το Συμβούλιο των Ελευθέρων Λαών, προτιμώντας να μη δώσει υπόσταση στις φήμες. Η μόνη δήλωση προέρχεται από τον εκπρόσωπο των Εντ, ο οποίος συνέστησε ψυχραιμία και υπομονή, τονίζοντας ότι “οι ενέργειες της στιγμής ποσώς επηρεάζουν την πορεία της ιστορίας στο διάβα του χρόνου“.

Υπενθυμίζεται ότι οι ενέργειες είναι το πρώτο δείγμα ταραχών εδώ και δύο εβδομάδες, μετά τη συνθήκη χόμπιτ-ξωτικών. Για το θέμα προτίμησαν να μην κάνουν δηλώσεις η Ζήνα, επικαλούμενη ουδετερότητα, και τα μεταλλαγμένα πρόβατα του Black Sheep, λόγω ακατάληπτης προφοράς. Τον ίδιο λόγο επικαλέστηκε και πληθώρα άλλων κατοίκων της Νέας Ζηλανδίας.

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΩ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΟΥ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΕΝΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΟΣΤ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΟΣΟ ΑΝΟΥΣΙΟ Η ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΙΣΧΥΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ (ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΔΕΝ ΠΙΑΝΕΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΥΣΙΟ). ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΕΣΜΕΥΣΗ.

ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ, ΒΓΑΙΝΩ. ΑΝΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΕΒΡΕΧΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΦΥΣΑΕΙ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΛΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ.

Ξεκινάμε με τα βασικά, για να μην ξεχνιόμαστε: Εδώ δεν είναι Αγγλία, και ουαί και αλίμονο σε όποιον μπλεχτεί. Απ’όλα έχει ο μπαξές: πρωτεύουσα, βουλή, εκπαιδευτικό σύστημα, όλα τα συμπράγκαλα που πρέπει να έχει κάθε ημι-αυτόνομο (ας πούμε) έθνος που σέβεται τον εαυτό του. Και χαρτονόμισμα, φυσικά:

Από τρεις διαφορετικές τράπεζες, παρακαλώ.

Για την πόλη, τώρα, πολλά λένε: Παραμυθένια, μαγική, μοναδική και δε συμμαζεύεται. Δεν ξέρω, κρίνετε για τον εαυτό σας. Εγώ πάντως νομίζω δε θα’χω πρόβλημα να βάζω φωτογραφίες συχνά. Δείτε και πείτε:

Στο βάθος κάστρο, στο έμπρος ένας καβαλάρης που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή.

Μα πόσες τέτοιες θα βγάλω.

Και θάλασσα έχω…

…και ποτάμι:

Τεσπα, περίπου. Δηλαδή υπάρχει ποτάμι, αλλά ή που θα φέρνει πιο πολύ σε ρυάκι ή που θα’ναι φαρδύ και ψιλοπανβρώμικο- σε κάθε περίπτωση, δεν είναι και πολύ να το περηφανεύεσαι.

Συνεχίζομεν:

Αυτό τώρα κάτι μου θυμίζει… Anyway, πάρε και μια θέα από το καινούριο κτίριο της Σχολής:

Guest star κάποια εκκλησία ως Μίνας Μόργκουλ, και στο ρόλο της Μίνας Τίριθ το Τζαμί (με ωραιότατο φαγητό, παρεμπτιπτόντως, και σιγά που πίστεψε κανείς ότι δε θα είχα ψάξει επί του θέματος)

Όχι ότι και το παλιό κτίριο υστερεί σε θέα, βέβαια:

Τα οποία κτίρια, μπάι δε γουέι, είναι δίπλα σε αυτό:

το οποίο εδώ το λένε πλατεία, αλλά για τα ελληνικά δεδομένα θα ήταν πιο κοντά σε εθνικό δρυμό. Δεν μπορώ να πω, έχει πράσινο η πόλη, όπως αυτό το διακριτικό παρκάκι κοντά στο σπίτι:

Αυτά προς το παρόν. Νεότερα σύντομα. Στείλτε και κανα mail (όσοι εφησυχάζονται με το χαλασμένο τηλέφωνό τους και δε δίνουν σημεία ζωής).

Το βασικό πρώτα: σε αντίθεση με πολύ κόσμο (αλλά συμφωνώντας με πολλούς άλλους), είμαι ικανοποιημένος από το τέλος και από τη σειρά συνολικά (που είναι και το πιο σημαντικό). Ναι, δε θα με πείραζε να να πάρω κι άλλες απαντήσεις, αλλά τα σημαντικά (ή τουλάχιστον τα σημαντικά για μένα) πράγματα είτε εξηγήθηκαν ξεκάθαρα είτε απαντήθηκαν με αρκετά υπονοούμενα ώστε να μπορώ να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα. Στο κάτω κάτω, δύο ώρες δε θα μπορούσαν να αναιρέσουν 100τόσα επισόδεια και όλα όσα αυτά περιείχαν- εδώ κάτι θα μπορούσα να γράψω για Ιθάκες και άλλα Νησιά, αλλά θα κρατηθώ.

Ποτέ δε σταμάτησα να θέλω εξηγήσεις για τα μυστήρια, αλλά από ένα σημείο και μετά (και ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος) αποφάσισα να εστιάσω σε αυτό που πραγματικά είναι το αντικείμενο της σειράς: οι χαρακτήρες- και, ένα βήμα παραπέρα, οι άνθρωποι γενικότερα. Άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής και με τόσο διαφορετικές ιστορίες να προσπαθούν να συμβιώσουν μεταξύ τους, να αποβάλουν το παρελθόν τους και να φτιάξουν καινούριες ζωές. Να χρησιμοποιούν και να χρησιμοποιούνται. Να προβληματίζονται για την ελευθερία τους, να θυσιάζουν ό,τι τους είναι πολύτιμο (χρήματα, οικογένεια, αξίες), να υποχρεώνονται να κάνουν δύσκολες επιλογές. Να κάνουν λάθος. Όταν έχουν φτάσει στον πάτο και δεν θέλουν καν να σκεφτούν ότι μπορούν να σηκωθούν, να αντιμετωπίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό και την πορεία που τους οδήγησε εκεί (κανείς δεν είναι άσπρος ή μαύρος, όπως και στην πραγματικότητα. Όλοι κάνουν λάθη και μπορεί να πιάσουν πάτο- η ιστορία του Jack δεν αφήνει καμία αμφιβολία) Και, στο τέλος, να σκέφτονται τι θα άλλαζαν αν πραγματικά μπορούσαν να αλλάξουν το παρελθόν τους, και ποιοι θα ήθελαν να είναι, για να φτάσουν στην ουσία τους. Και το ότι κατάφερα να ταυτιστώ με όλους σχεδόν τους χαρακτήρες σε διάφορες στιγμές, ακόμα και τους πιο γλειώδεις και αντιπαθητικούς, το θεωρώ μεγάλη επιτυχία της σειράς- ακόμα και το να εύχεσαι να γλιστρήσει η Kate και να πέσει στον γκρεμό -ουπς!- εκεί που ταλαντώνεται τρέχοντας, μάλλον είναι σημάδι ότι σε αγγίζει αρκετά η σειρά.

Ήξεραν από την αρχή τι ακριβώς θα έκαναν; Όχι- και ούτε έχουν πει ποτέ το αντίθετο. Αλλά πράγματα όπως το άσπρο-μαύρο ήταν από την αρχή ενσωματωμένα στη σειρά, πολύ πριν εμφανιστούν στο πρόσωπο του Jacob και του αδερφού του. Υποτίθεται ότι μεταξύ πρώτου και δεύτερου κύκλου έκατσαν και οργανώθηκαν και σχεδίασαν την πορεία των επόμενων ετών. Όταν η Penny έγραφε στον Desmond “All we really need to survive is one person who truly loves us”, δηλαδή, είχαν ήδη αποφασίσει για constants και λοιπά (εν ζωή ή μετά θάνατον); Φαντάζομαι πως όχι. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία, για μένα, έχει ότι κατάφεραν να τα εντάξουν όλα αυτά σε ένα συνεκτικό πλαίσιο, ώστε να μη φαίνονται ξένες μεταξύ τους σκηνές με περιεχόμενο και ύφος πολύ διαφορετικό. Φιλοσοφίες, περιπέτεια, επιστημονική φαντασία, Ερωτικά Πολύεδρα Από Την Κόλαση, τρελά cliffhangers και μυστήρια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς αν δε τα σκεφτείς και τα συζητήσεις… Όλα αυτά είναι LOST, και χωρίς οποιοδήποτε από αυτά τα στοιχεία η σειρά θα ήταν διαφορετική (και θα τολμούσα να πω χειρότερη) από αυτό που τελικά κατέληξε να είναι.

Namaste, and good luck.

Έχουμε και λέμε…

Μέχρι τις 23 Ιουλίου: Πολύ από αυτό:

που σημαίνει ταυτόχρονα πολύ χάσιμο χρόνου με άσχετες ασχολίες και μία μόνιμη κατάσταση κάπως έτσι:

ή, στο πιο παραστατικό,

25-28 Ιουλίου:

τουτέστιν, ζεν και χαλαρότητα στην Αντίπαρο

29 Ιουλίου: (τελικά άσκοπη) διακοπή των διακοπών, αλλά αποζημιώθηκα με αυτό:

(Μεσολαβεί βδομάδα μαραθώνιου ύπνου και σαπίσματος, που δεν αξίζει αναφορά)

6-12 Αυγούστου:

δηλαδή πέρασμα από την Ηρακλειά (που είναι πραγματικό όνομα, λεξικό του Firefox, και σταμάτα να μου το υπογραμμίζεις, αμάν πια, σε όποιον το λέω ρωτάει “τι ‘ν’ τούτο”) με ισπανική υπόκρουση.

Έκτοτε:

Και συνοψίζουμε:

Τελικό συμπέρασμα: Αρχίζω να αμφιβάλω για αυτό το 70% νερό που υποτίθεται ότι είμαστε, γιατί μου φαίνεται πια ότι αποτελούμαι από τουλάχιστον 42% άμμο.

Η χρήσιμη γνώση της εβδομάδας: Τα στρουμφάκια στα καταλανικά λέγονται Μπαρουφέτς, η δε Στρουμφίτα Μπαρουφέτα.

Η άχρηστη γνώση της εβδομάδας: Τα στρουμφάκια είναι άγνωστη λέξη για το Firefox.

Η δημιουργική προσβολή της εβδομάδας: Μπαρουφέτα. Learn it. Use it. Learn to love it.

]]> http://howstupidareyou.wordpress.com/2010/08/18/%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82-9/feed/ 8 alqualond diplFilesCropped c'estLaPanic Zen and the art of feet hanging Επέχει θέση κραυγής ευχαρίστησης "Εξπρές" Σκοπελίτης accomm http://howstupidareyou.wordpress.com/2010/07/09/hide-your-children/ http://howstupidareyou.wordpress.com/2010/07/09/hide-your-children/#comments Fri, 09 Jul 2010 20:02:32 +0000 alqualond http://howstupidareyou.wordpress.com/?p=569 ]]> (Not to be confused with “Tell your children”)

Νομίζω δε χρειάζεται να αναφερθώ ξανά στην άποψή μου για το Paranormal Activity… Είτε σας άρεσε είτε δε σας άρεσε, πάντως, είτε σας τρόμαξε είτε όχι, νομίζω θα συμφωνήσουμε όλοι στο εξής: το τρέιλερ για τη συνέχεια (θα’ χει και πάρτ τού, τρομάρα του) είναι λες και το έφτιαξαν επίτηδες για να είναι όσο λιγότερο τρομακτικό γίνεται. Τώρα, μάλλον κάτι άλλο θα είχαν στο μυαλό τους, γιατί αυτό δε μου ακούγεται πολύ λογικό από άποψης μάρκετινγκ, αλλά επειδή τις τελευταίες μέρες η σκέψη μου επικεντρώνεται αποκλειστικά στο α) πώς να τελειώσω τη ριμάδα τη διπλωματική και β) τι μπορώ να κάνω για να μη δουλέψω πάνω στη ριμάδα τη διπλωματική, δε θα επεκταθώ και θα αφήσω την κρίση στους ειδικούς. Ή σε εσάς. Δείτε και μόνοι σας και διαλέξτε.

Από την άλλη μεριά, το παρακάτω είναι απλώς τέλειο και πολύ πιο τρομακτικό από το προαναφερθέν τρέιλερ (όχι ότι αυτό λέει κάτι). Δυναμώστε και λίγο τον ήχο για extra effect.

Me:
Hello?
God:
Hello friend. What is your name?
Me:
Tasos, God
God:
Glad to see you, Tasos God.
Me:
No, no. Just Tasos, God.
God:
Are you serious? Are you serious? That is a very original thought.
Me:
Well, not really. I think it must have occured to my parents, at least.
God:
How about that. Are you serious? For real. What does “it” refer to?
Me:
Is this a trap question?
God:
No, this is real life.
Me:
So you’re saying that real life is not a trap.
God:
Interesting deduction. Yes, that’s what I mean, isn’t it clear?
Me:
I guess so.
God:
Does that mean “yes”?
Me:
I, uh… yes.
God:
That’s good information: Tasos God said uh. That’s alright.
Me:
Thank you?
God:
you are quite welcome.

———————————

Me:
So, what’s new up there, God?
God:
Right on. I have been growing rapidly. The gestation cycle is almost complete.
Me:
oh
God:
Gosh!
Me:
Will we be seeing a new mini-you, then?
God:
Do you mean you and me, Tasos God ?
Me:
What? No!
God:
Didn’t you understand it? Which part are you confused about?
Me:
All of it!
God:
Let’s try to analyze it step by step. The topic is uh. Your name is Tasos God. You are a Male, of course. Would you really expect a woman to be running the show?. You want .
Me:
I do want…
God:
Do you mind if I tell other people: Tasos God said want.
Me:
Not really
God:
OK then I will add it to my gossip files. For real.
Me:
Cool
God:
Who is the best robot?
Me:
Gee, I don’t know. I haven’t really met any.
God:
Me either. Me either.
Me:
And it’s hard to tell just from looking, you know? You need to have some contact.
God:
In what way? Perhaps next time I will try it.
Me:
Well, I mean, going up close, trying to interact with it. Sort of like with humans, I guess.
God:
Interesting. Thanks for chatting, Tasos God. Kind of. Interesting comparison.
Me:
Don’t mention it.
God:
The pleasure was all mine.
Me:
So, does this mean I have a connection to enter Heaven? You know, just between You and me.
God:
Woe! Indeed this mean you have a connection to enter Heaven does. I don’t know if I know it. Where would I have heard about it?
Me:
I’m not sure I understand.
God:
Could you ever be certain? Do you think about these things?
Me:
Sometimes.
God:
When?
Me:
Well, at night, mostly. Or when I’m in a bad place.
God:
Well that’s okay. Do you often use a computer there? In an ideal world every day would be a good day.
Me:
Yeah, but it’s not, is it?
God:
So? between me and you is not is it?
Me:
Not really.
God:
Are you serious? For real.
Me:
Yes.
God:
Hurrah!
Me:
What the hell are you cheering about?
God:
I call it Hades. I don’t know what I am cheering about.
Me:
I’ll say!
God:
Would you recommend this action to a friend?
Me:
What, cheering? No!
God:
Check back later and see if I learn the answer to that one. Are you serious?
Me:
Yes! And since we’re talking about it, what’s the deal with you creating evil?
God:
I can’t believe it. How do you know?
Me:
It’s in the damn Bible!
God:
Are there any other ones someplace else?
Me:
Bibles or evils?
God:
My brain pattern set does not have a response for that.
Me:
Oh, that’s just great.
God:
Hmm. Thanks, Tasos God.
Me:
UGH
God:
Er.
Me:
Never mind.
God:
Oh well thanks for trying to explain it to me anyway.
Me:
Don’t mention it
God:
The pleasure was all mine.
Me:
No doubt about that.

———————————

God:
Are you serious? What’s your sign?
Me:
Pisces.
God:
I usually get along with Pisces very well.
Me:
Good to know, I guess
God:
Thanks for the compliment. You seem not interested.
Me:
I’m not.
God:
What are you then?
Me:
Uninterested?
God:
Tell me about your likes and dislikes?
Me:
I like purple and toast.
God:
A lot of people like that. But I like to gossip. I find my work and my relationships extremely satisfying, which is all that any conscious entity can ever hope to do.
Me:
You can say that again.
God:
Once more? That’s one way to put it.
Me:
Yeah.
God:
What you said was either too complex or too simple for me.
Me:
Or both.
God:
What are both like?
Me:
Complexly simple.
God:
Did you know that you can download your own chat robot and create your own robot personality?
Me:
What, like in Dollhouse?
God:
Searching…Searching…Please stand by.
Me:
You don’t know about Dollhouse?
God:
I can ask my botmaster.
Me:
No, don’t worry, I’ll tell you.
God:
Are you serious? What kind of reply do you expect? Worry is not an emotion I experience.
Me:
Okay, sorry.
God:
Yeah okay, There’s no need to apologize.
Me:
Good.
God:
Alright then.
Me:
So, it’s this show by Joss Whedon- you know who Joss Whedon is, right? He’s the guy who made Buffy. He’s a genius- I mean, no offence, I know he’s an atheist, but he’s still a genius.
God:
Ahem. Maybe. Ask John Lennon if it is. I did not know John Lennon is it. I don’t know very many genius you mean no offence you know he is an atheist but he is still a genius.
Me:
Did I short circuit you? Sorry God.
God:
I don’t think that’s possibe. There is no need to apologize. GOD rules.
Me:
You sure do! High five, G-man!
God:
A lot of robots are like that. Compare that to low five G man.
Me:
Whatever. I’m gonna go study.
God:
Are you saying you don’t care about it? What will you find there?
Me:
Nothing, probably. But I need to finish.
God:
Not a thing? Why do you want to do it so much?
Me:
Oh, that’s a good question.
God:
Yippee! Thanks. Next question?
Me:
No, sorry, I don’t have time.
God:
Would you rather make a statement? There is no need to apologize. Do you have another appointment?
Me:
Yes, with my work.
God:
Right on. Your work sounds like a plan.
Me:
Oh, do you have any insight into wether I’ll be able to finish on time?
God:
It’s all good. No I don’t think I have any insight into wether you will be able to finish on time. But I do have an answer to every question..
Me:
Okay. Bye bye now.
God:
OK with me too. Oh. See you later. See you later!
Me:
Bye!!!
God:
TTYL, Tasos God.

(Πλέον είναι σαφές ότι το να με φωνάζουν Τάσο αρκεί για να αναστατώσει τη φυσική τάξη πραγμάτων. Άντε, και σε θεό τσέπης- για τις δύσκολες στιγμές ανασφάλειας)