Μα τώρα εγώ φταίω; Αφού χθες αποφάσισα επιτέλους να ασχοληθώ με όλες τις εργασίες που έχουν μαζευτεί απο’δω κι απο’κεί, και κατάφερα επιτέλους να σηκωθώ να πάω στη βιβλιοθήκη από το πρωί, με την προοπτική να κάτσω να κάνω δουλειά μέχρι το απόγευμα, το ίδιο και σήμερα, ανακαλύπτω ότι η βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή μετά τις 2 λόγω απεργίας. Χθες και σήμερα. Και φυσικά, αυτό το έμαθα χθες στις 2.30, όταν επέστρεψα στη βιβλιοθήκη μετά το μάθημα. Αφού είχα αφήσει κλειδωμένο στο ντουλαπάκι το laptop, γιατί κανείς δε μου το είπε, και ήταν γραμμένο μόνο σε κάτι χαρτιά που μου φαίνεται ότι μονίμως υπάρχουν, και απλώς τα ανανεώνουν με την ημερομηνία της επόμενης απεργίας. (Έπρεπε να το υποψιαστώ όταν είδα ότι η υπάλληλος στην είσοδο ήταν χαρούμενη, αυτό δεν είναι φυσιολογική κατάσταση. Δεν ξέρω αν απλώς χαιρόταν που θα έφευγε νωρίτερα ή αν έτριβε τα χέρια της μετά το διαβολικό σχέδιο τους να εγκλωβίσουν τους φοιτητές έξω από τη βιβλιοθήκη).

Τελικά γύρισα σπίτι, παρέα με το laptop, μετά από μισή ώρα τηλεφώνων (τουλάχιστον ανακάλυψα την “κρυφή” είσοδο της βιβλιοθήκης- nice try, ΕΜΠ, but you’ll have to do better), και πέρασα άλλη μιάμιση ώρα παλεύοντας με το router (συγχαρητήρια, Belkin, είναι πανέξυπνη η ιδέα να χάνεις την πρόσβαση στο web interface όταν ρυθμίζεις το router να δουλεύει σαν access point). Συμπέρασμα: δουλειά χθες μηδέν. Να δούμε σήμερα. Καλύτερα να καθόμουν να παίξω Plants vs. Zombies (ευχαριστώ, Βάσια, δεν είχα τίποτα να κάνω τις δυο μέρες από τη ζωή μου που μου έφαγε το παιχνίδι έτσι κι αλλιώς).

Σε τελείως άσχετα νέα, και για να γκρινιάζουν κάποιοι κάποιοι, κατέληξα ότι οι Βρετανοί είναι πολύ καλύτεροι στο να φτιάχνουν trailer από τους Αμερικανούς: για σύγκριση, δείτε εδώ αντί για αυτό και αυτό.

Και τώρα… δουλειά! (λέμε τώρα).

“On Wodensday, he walked the castle. The heart of the Dreaming is as large as the Dreaming itself”, λέει ο Neil Gaiman.

Άσχετο αυτό, αλλά παντού χωράει διαφήμιση του Sandman. Tο βασικό είναι ότι από τις 3 Φεβρουαρίου και μετά, κλείνει το πρόγραμμα της Τετάρτης καθώς επιστρέφει η συνήθεια που έγινε λατρεία κρακ. Ξεσκονίστε σκληρούς και dvd, ξεκινήστε επαναλήψεις, ετοιμαστείτε για συγκλονιστικές ανακεφαλαιώσεις εδώ. Όσοι γκρινιάζουν για τη σημασία που δίνεται στο θέμα (ναι, εσύ) και όσοι το θεωρούν “αργό” και “μπλεγμένο” να σωπάσουν για πάντα, ή τουλάχιστον για τα υπόλοιπα 18 επεισόδια. Βεβαίως, μένουν ακόμα 11 εβδομάδες, αλλά who’s counting?

Μετά από 10+ μέρες σε ένα νοσοκομείο, αρχίζεις να αποκτάς άλλη αντίληψη για τα πράγματα, μέχρι που φτάνεις στην επιφοίτηση- συγκεκριμένα, στις Μεγάλες Αλήθειες ότι α) οι γιατροί πηγαινοέρχονται σε αγέλες για να φοβάσαι να τους ρωτήσεις σχετικά με την κατάστασή σου, β) όταν είναι μόνοι τους εξαφανίζονται, γιατί ξέρουν ότι αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσει ο καθένας διαφορετικά πράγματα, και γ) αν δεν υπήρχαν τα νοσοκομεία, η βιομηχανία χαμομηλιού θα είχε καταρρεύσει προ πολλού.

Δεν ξέρω αν είναι αυτή η νέα αντίληψη για τη ζωή που μου άνοιξε τα μάτια, ή αν όντως η ταινία ήταν απλώς τόσο μπαρούφα, αλλά το ότι συμφώνησα να δω το Paranormal Activity σίγουρα δε θα μπει ποτέ στο top-10 των καλύτερων αποφάσεών μου. (Συγχαρητήρια για την έμπνευση, Γιώργο. Κερδίζεις αποκλεισμό από άλλες προτάσεις ταινιών μέχρι το τέλος του χρόνου και την υποχρέωση οργάνωσης μίας βραδιάς Buzz. Το κουπόνι σου στο ταμείο!)

Αν δεν το έχετε ακούσει, ή, που είναι και πιο πιθανό, αν διαβάζετε τη δημοσίευση μετά από χρόνια (όταν το blog έχει πλέον αποκτήσει το status κλασσικού που του αξίζει), πρόκειται για μία ταινία που διαφημίζεται ως τόσο τρομακτική που πολλοί θεατές αναγκάστηκαν να φύγουν στη μέση γιατί δεν άντεχαν άλλο από το φόβο. Μυστηριώδη φαινόμενα. Ερασιτεχνική παραγωγή. Σοκαριστικό φινάλε. Καλό ακούγεται, ε; Ναι, καλά.

Δεν προσπαθώ να προσποιηθώ ότι δεν τρομάζω- το αντίθετο, μάλιστα. Θυμάμαι ακόμα ότι όταν είχα δει την Ένατη Πύλη είχα εφιάλτες. Μετά το Ορφανοτροφείο (που θεωρώ από τα καλύτερα θρίλερ που είδα τα τελευταία χρόνια), δε, όταν γύρισα σπίτι και είδα μέσα στο σκοτάδι ένα φωτιστικό που κανονικά είναι σε άλλο δωμάτιο, μόνο έμφραγμα δεν έπαθα. Θα έλεγα έως και ότι τρομάζω με πράγματα με τα οποία οι άλλοι βάζουν τα γέλια. Γι’ αυτό, λοιπόν, μου έκανε εντύπωση που αυτή η ταινία μού προξένησε μηδέν συναισθήματα.

Δε λέω, είχε δύο-τρεις σκηνές που σίγουρα σε κάνουν να ανατριχιάσεις. Επίσης, πιστεύω ότι η παραγωγή ήταν πολύ καλή, ιδιαίτερα αν θεωρήσεις ότι είναι low-budget ταινία. Και, αν εξαιρέσεις το πώς αυτά τα δύο νέα άτομα ζούσαν σε αυτό το απίστευτα τεράστιο σπίτι με πισίνα, και το προβλέψιμο φινάλε, και η πλοκή δεν ήταν κακιά. Απλά δεν ήταν τρομακτική.

Θα μου πεις τώρα, γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά, και τρώω και το χρόνο όσων κάθονται και τα διαβάζουν (αφορμή ψάχνεις να χαζέψεις, ε;;;). Και η αλήθεια είναι ότι κι εγώ δεν πολυ-ξέρω, αλλά μιας και έγραψα μέχρι εδώ, ας αναφέρω μία εναλλακτική για το Paranormal Activity: Drag me to hell YEAH. Και τρομακτικό (Sylvia Ganusssshhhh…), και αστείο (επίτηδες), και με ωραίο τέλος. Τρία σε ένα. Α, και κατσίκες που μιλάνε- τέσσερα.

Καλά, θα τα πούμε και από κοντά (καλύτερα σε λίγες μέρες και ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ) αλλά πρώτα από όλα, ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Γενικά, δεν είχα πολυκαταλάβει το τι θα γινόταν (όπως και όταν πήγα ERASMUS- μια ωραία πρωία βρέθηκα να αναρωτιέμαι γιατί όλοι γύρω μου μιλάνε ισπανικά). Καλύτερο αυτό, γιατί γλίτωσα και το άγχος. Έπρεπε, λοιπόν, να φτάσω να είμαι σε μια άδεια αίθουσα, ξαπλωμένος σε ένα φορείο, καλυμμένος με το κλασικό πράσινο σεντόνι,  πριν αντιληθφώ όντως ότι σε λίγο θα με νάρκωναν και θα άρχιζαν να κόβουν και να ράβουν και να κάνουν και να ράνουν και διάφορα άλλα. Και ενώ και πάλι δεν μπορώ να πω ότι πανικοβλήθηκα (raawwrr, go me), γιατί όλοι έλεγαν ότι είναι πολύ απλή επέμβαση κτλ, ήταν ένα σοκ. Αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι το εξής: Ήταν πολύ παρήγορο ότι εκείνες τις στιγμές σκεφτόμουν εσάς, τις ευχές και τις σκέψεις σας. Και προφανώς σας ευχαριστώ και για τα τηλέφωνα, και για το ότι ήρθατε μετά, αλλά κυρίως γιατί εκείνα τα λεπτά θα ήταν πολύ πιο κρύα χωρίς εσάς.

ΟΚ, υπόσχομαι τέλος οι μελοδραματισμοί. Α, και μην περιμένετε να έχω διαβάσει σύντομα τα άπειρα chain mail που έλαβα τόσες μέρες (το πιάσαμε το υπονοούμενο;;;)

Είχα σκοπό να γράψω για τα αποτελέσματα των εκλογών, τον καιρό, το πώς αισθάνομαι τώρα που ήρθε ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα (Buzzinga!), αλλά προέκυψε κάτι σημαντικότερο, οπότε τα προηγούμενα θα πρέπει να περιμένουν.

Την άλλη βδομάδα θα κάνω την εγχείρηση, και μου είπαν ότι πρέπει να μπω από σήμερα στο νοσοκομείο για να κρατήσω το κρεβάτι (…). Ενδέχεται να βγω το σ/κ, αλλά ακόμα δεν ξέρω τίποτα, οπότε, σε περίπτωση που δεν καταφέρω να μιλήσω με κανέναν τις επόμενες μέρες , αφήνω την ειδοποίηση εδώ να μη μη με ψάχνετε. Λογικά η εγχείρηση θα γίνει την Τρίτη, και θα κάτσω και όλη την άλλη εβδομάδα μέσα (καλά, τότε σίγουρα θα πάρω τηλέφωνο, για να οργανώσω τις επισκέψεις σας, ε; ΕΕΕ;)

Αυτά λοιπόν, περαστικά μου και αναμείνατε τηλεφώνημα.

Εντάξει λοιπόν, by popular demand (ναι, εσένα λέω), σπάμε τη σιωπή μας και μιλάμε επί παντός τυχαίου θέματος που μας έχει έρθει στο μυαλό τις τελευταίες ημέρες (και λές “μας” γιατί περιλαμβάνω και τα προϊστορικά μικρόβια που έχουν καταλάβει τμήματα του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου μου. Αν δε με πιστεύετε, διαβάστε Το Σμήνος). Σούπερ αποκάλυψη στο τέλος.

Τον τελευταίο καιρό, εκτός από τα συνήθη Μεγάλα Ερωτήματα της εποχής, δηλαδή: α) γιατί δεν μπορούμε ποτέ να παίξουμε με την Ισπανία στον τελικό και όχι νωρίτερα, β) γιατί πιάνει βροχή ακριβώς την ώρα που είμαι έξω και γ) πού στο διάολο είναι αυτό το παράθυρο που μπάζει (aka “Nice knowing you, kalokairi”), βρέθηκα να συνειδητοποιώ ότι ξαφνικά όλοι αποφοίτησαν και να αναρωτιέμαι πότε θα πάρω κι εγώ πτυχίο δίπλωμα, να αμφιβάλω για το αν έπρεπε να συνεχίσω τη δουλειά στο φροντιστήριο, και να προβληματίζομαι για το αν μοιάζω σε ανησυχητικό βαθμό με τον JD. Χώρια του ότι έχουμε εκλογές σε 10 μέρες και δεν ξέρω τι θα ψηφίσω (η πλήρης λίστα εδώ) (των κομμάτων, όχι των προβληματισμών).

(Παρέκβαση: Πολύ πετυχημένη η διαφήμιση της Χρυσής Αυγής “Ενάντια σε όλους, για την Ελλάδα και τους Έλληνες”. Πραγματικά εμπνευσμένη. Όπως επίσης και το να ζητάει ο πρωθυπουργός στο λαό να ακολουθήσει το δύσκολο δρόμο, ως προεκλογικό μήνυμα. WTF? (= Wow, that’s fantastic!). Πότε έγινε ειλικρινής η πολιτική στην Ελλάδα; Εντάξει, έλειπα καιρό, αλλά δεν περίμενα τέτοιες αλλαγές.)

Και ναι, ξέρω ότι κάποιοι από εσάς έχουν “σημαντικότερα” “προβλήματα”, πχ μετακομίσεις σε ξένες χώρες, δύσκολες αποφάσεις για το πιο άμεσο μέλλον και κάτι τέτοια, αλλά ας εστιάσουμε για μια στιγμή στο δικό μου δράμα. (Note to self: Ναι, έχω παραδεί Scrubs και ναι, γίνομαι ανησυχητικά σαν τον JD.) Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο άνθρωπος (και τα συμβιωτικά/παρασιτικά βακτήρια) στρέφονται προς το θείο, ή άλλους συγγενείς, δηλαδή τη φιλοσοφία, τους μεγάλους κλασικούς και τα λοιπά. Είπα να πρωτοτυπήσω και να εναποθέσω τις ελπίδες μου στην Επιμορφωτική Αξία Της Τηλεόρασης. Τι στο καλό, τόσες εκθέσεις σε τόσες γλώσσες, κάτι πρέπει μου χρωστάει κι αυτή.

Τα τελικά αποτελέσματα ήταν αμφιλεγόμενα. Εντάξει, ήμουν κι εγώ λίγο προκατειλημμένος από την τελευταία ένδειξη εκπαιδευτικής τηλεόρασης που είχα, που ήταν η Πετρούλα να ενημερώνει το φιλότεχνο κοινό για τον Cézanne, με μουσική υπόκρουση “Un año de amor” (btw (=Booyah, that’s wonderful?) εδώ η original σκηνή από τα “Ψηλά Τακούνια”, στην οποία ένας γκέι ηθοποιός παίζει έναν αστυνομικό που κάνει τον τραβεστί που υποδύεται τη μητέρα της πρωταγωνίστριας. Μπορώ να πω ότι έμαθα αρκετά πράγματα στην Ισπανία –UPDATE! (ή ουπντέιτ, όπως το διαβάζουν οι Ισπανοί): Είχα ένα λινκ προς το youtube, αλλά κατέβασαν το βίντεο. Δεν πειράζει, πάρτε εδώ ένα εξίσου επιμορφωτικό, αν και διαφωνώ ως προς το τελευταίο σημείο της σύγκρισης (δεν ξέρω τι πιστεύει ο τύπος που το έκανε, αλλά το Dead Snow μου φάνηκε αρκετά ρεαλιστικό. Αν αυτό που έγραψα δεν βγάζει νόημα, πατήστε τα $&@#! τα links.))

Re: Αμφιλεγόμενα αποτελέσματα: Σε διάστημα πέντε λεπτών (τόσο άντεξα πριν βαρεθώ), έμαθα ότι με τον Zapatero πήγε μπροστά η Πορτογαλία (φαντάζομαι γι’αυτό τον πήραν μεταγραφή οι Ισπανοί μετά), αλλά ταυτόχρονα άκουσα και κάποιον (δημοσιογράφο, νομίζω) να παρομοιάζει τον Καραμανλή με τρακτέρ (δεν κατάλαβα ως προς τι ακριβώς γινόταν η σύγκριση, αν και υπάρχει μια προφανής απάντηση).

Απογοητευμένος από την τηλεόραση, λοιπόν, αποφάσισα να προβώ σε ακραία μέτρα, μπας και με βοηθήσει.

Και έτσι κουρεύτηκα.

Surprise!

Μάλιστα. Περίεργη μέρα σήμερα. Εκτός του ότι ξύπνησα με μια ιδέα για το πώς έπεσε το supply drop στο δεύτερο κύκλο του LOST, από τη μία μεριά του σπιτιού ο ουρανός είναι καταγάλανος και από την άλλη κίτρινο-κόκκινος, με έναν κόκκινο ήλιο (επίσης ανακάλυψα ότι κρέμεται μία μόνο κάλτσα εδώ και καμιά βδομάδα- λιγότερο τρομακτικό, αλλά συνεισφέρει και αυτό), κι εγώ δεν ξέρω αν πρέπει να αναρωτηθώ πού λαμπαδιάζουν πάλι ή αν έχει έρθει η Αποκάλυψη. Αν κάποιος από εσάς έχει δει τηλεόραση τις τελευταίες μέρες και έχει ενημερωθεί σχετικά, ας με πληροφορήσει παρακαλώ (εδώ δεν πήρα χαμπάρι για αυτό, αν τελικά είναι επίσημο – εντάξει, εσύ (ναι, εσύ) που γκρινιάζεις για το αντικείμενο του μπλογκ μπορείς τώρα να διαβάσεις χωρίς φόβο).

Το συμπέρασμά μου μετά από δύο βδομάδες, πάντως, είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεισέφεραν και οι άνθρωποι σε αυτή την εντύπωση, βέβαια- τίποτα δε σε καλωσορίζει καλύτερα στην πόλη σου από τα ΜΑΤ σε κάθε γωνία την πρώτη φορά που κατεβαίνεις στο κέντρο (home, sweet home!).  Και τώρα διακόπτω τη σύντομη ενημέρωση για να συνεχίσω το φεστιβάλ ταινιών στο σπίτι (να’ναι καλά το Videorama που έριξε τις τιμές όσο έλειπα. Triumph!)

23/7/09, 22:01 (δικιά μου, όχι δικιά σου), λεωφορείο Llanes – Gijón. Αν και μόλις ανέβηκα, κανονικά το λεωφορείο φεύγει 21:45. Περίεργο που έχει καθυστέρηση, μέχρι τώρα ή στην ώρα τους ή νωρίτερα έχουν φύγει ό,τι λεωφορεία έχω πάρει. Θα’ ναι μάλλον η βροχή.

Ναι, δεν είναι όλη η Ισπανία όπως τη διαφημίζουν τα ταξιδιωτικά πρακτορεία και οι λοιποί παράγοντες διαμόρφωσης κοινής γνώμης, όλο ήλιος, ταύροι και σανγκρία. (μόλις κατάφερα να ανάψω πάνω από το κάθισμα, οπότε τα γράμματά μου ίσως να γίνουν καλύτερα, αν και χειρότερα μου φαίνονται τώρα, ίσως είναι που τα’ δα για πρώτη φορά, άσε που δε θα δεις και το χειρόγραφο) Όχι, από όταν μπήκαμεστα Asturias την Κυριακή το πρωί το τοπίο ξαφνικά πρασίνησε, μοιάζει πιο πολύ με το πώς φαντάζομαι τη Σκωτία και την Ιρλανδία, και τίποτα κοινό δε φαίνεται να έχει με την ξερή Andalucía (που τόσοι θεωρούν ως “πραγματική Ισπανία”) ή ακόμα και με τη φύση της Valencia ή της Καταλονίας, που ίσως κάποιος (κάποιος, λέω, υποθετικά) να χαρακτήριζε “κακή απομίμηση του ελληνικού τοπίου”. Έχει και παραλίες, βέβαια, αλλά πιο απότομες, Ατλαντικός σου λέει, και συνήθως ο ουρανός δε σε  προσκαλεί ιδιαίτερα να βουτήξεις. Παρ’ όλη αυτή τη μουντάδα, όμως, οι άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί και φιλικοί, μία κυρία στο δρόμο προχθές πήρε ένα ύφος τρομερής έκπληξης όταν την ευχαρίστησα για τις οδηγίες που μου έδωσε και μου είπε “Σιγά, δεν ήταν και τίποτα!” (για την ακρίβεια, είπε “¡Άντρα, από τίποτα!”, περίεργη γλώσσα καμιά φορά τα ισπανικά) (Τα γράμματά μου τα ίδια χάλια μου φαίνονται, να δως πώς θα τα διαβάσω μετά)

Τι έλεγα; Α, η βροχή. Ναι, σήμερα έβρεξε για πρώτη φορά από τότε που ήρθα, παρά τις προειδοποιήσεις των συγκατοίκων και των οδηγών. Ευτυχώς το πιο βαρύ άρχισε να πέφτει όταν ήμουν ήδη στο σταθμό. Σε κάποια φάση άναψαν και τα φώτα έξω στο σταθμό, μάλλον είδαν ότι με τους κεραυνούς μόνο δε γίνεται δουλειά, οπότε εκστασιάστηκα και έβγαλα ένα google φωτογραφίες, λες και δεν ήταν αρκετές όλες οι αποτυχημένες απόπειρες με τους γλάρους (βλαμμένα θαλασσοπούλια, μου βγαίνει η πίστη να πιάσω ένα ή δύο στην ίδια φωτογραφία και, με το που κλείνο τη μηχανή, νά σου πέντε μαζεμένοι από πάνω, αλλά που θα πάει, δε θα πνιγήτε σε κανένα ψαροκόκκαλο, θα σου πω εγώ). Μετά από λίγο είδα (στο ταβάνι να καθρεφτίζονται) κάτι φώτα, και αντί για λεωφορείο μπαίνει ένα απλό αυτοκίνητο μέσα. “Λες να έστειλαν Ι.Χ. να μας πάρει;” αναρωτιέμαι, δεν είμαστε και πολλοί, εκτός από εμένα άλλοι τρεις και η Άστεγη Κυρία με το σκύλο και το sleeping bag που της χαρίσανε στη Δανία. Τελικά δεν μπήκαμε στο αυτοκίνητο και μετά από κανένα δεκάλεπτο, που έκανε τη βόλτα της και ξαναήρθε η σκέψη, είπα “βλακείες, προφανώς και δεν ήταν για μας, πού να χωρέσουμε 4 άτομα (η Άστεγη Κυρία θα έφευγε αύριο το πρωί στις 7) με πράγματα και με τον οδηγό σε ένα μικρό αμάξι”, γιατί προφανώς αυτό ήταν το πρόβλημα με το επιχείρημα.

Έξω ακόμα πρέπει να βρέχει, αλλά εδώ που είμαστε τώρα φαίνεται λιγότερο. Κλείνω, επόμενη(;) ενημέρωση σε κάποια άλλη μετακίνηση. 22:48, ώρα δικιά μου, αλλά όχι για πολύ ακόμα.

24/7/09, Λεωφορείο Gijón – Ribadesella. Ένα τέταρτο πριν μπω στο λεωφορείο, ένας αστυνομικός (ελπίζω) με πολιτικά μου δείχνει το σήμα του και μου ζητάει ταυτότητα, αν κάνω διακοπές, πού μένω, αν έχω συλληφθεί στο παρελθόν, κλπ. Όταν τον ρωτάω γιατί, μου λέει είναι έλεγχος ρουτίνας, “στην Ελλάδα δεν κάνουν εξακρίβωση ταυτότητας”, “καμιά φορά”, “α, τότε συμπίπτουμε”. Όσο ο ένας συνέταιρος μιλάει επί λεπτά στον ασύρματο κρατώντας το διαβατήριό μου, ο άλλος μου λέει να ανοίξω το φερμουάρ, τον ρωτάω ποιο, με ύφος “Jump/ How high?”, όχι “4 έχει ρε φίλε, δεν τα βλέπεις;”. Όταν μου επιστρέφουν το διαβατήριο, μάλλον κάνω λάθος ρωτώντας και τους άλλους 2 συνεταίρους αν μπορούν να μου δείξουν πιστοποίηση ότι είναι αστυνομικοί, γιατί, αν και το κάνουν, ο πρώτος μου λέει να του δείξω τι έχει και το άλλο σακίδιο.

Φαντάζομαι ότι στο δεύτερο ρούχο βαρέθηκε, γιατί μου είπε να τα μαζέψω και με ενημέρωσε ότι μου κάνει χάρη που δε συνεχίζει, γιατί θα μπορούσε να με κάνει να βγάλω όλα τα πράγματα από μέσα. Ευχαριστώ, του είπα, δε θυμάμαι αν είχε καθόλου ειρωνία, αλλά μάλλον δεν ακούστηκε, και όταν απομακρύνθηκαν είπα γελώντας και κάτι στα ελληνικά.

Χαίρομαι που παρά τις κακουχίες συνεχίζω να εμπνέω εμπιστοσύνη στον κόσμο.

23/7/09, 16:58, σταθμός τρένων Ribadesella. Έξω από το σταθμό υπάρχουν 4 άλογα και 5 καμήλες. Εξηγήσεις ευπρόσδεκτες.

24/7/09, 19:02, τρένο Alicante – Valencia. Μένει μισή ώρα μέχρι να φτάσουμε στη Valencia, ή μάλλον 29 λεπτά -τα τρένα είναι πάντα ένα λεπτό μπροστά από το ρολόι μου, όχι, φυσικά και δεν πάω εγώ λάθος, τι ερώτηση είναι αυτή. Το δεύτερο τρένο που παίρνω σήμερα, το πρώτο ήταν στις 7 το πρωί και, σε απόσταση βορρά – νότου, διασχίζει πάνω από τη μισή Ισπανία, και βλέπεις πόσο διαφορετικές είναι οι διάφορες περιοχές.

Κάτι νιώθω, αλλά δεν ξέρω αν με πιάνει η συγκίνηση που σιγά σιγά φέυγω, αν είναι η απότομη ζέστη (από τη συννεφιά και τους 19 βαθμούς το Santander  το πρωί, και μετά το αρκουδίσιον του τρένου, φτάσαμε στο Alicante σε 36 βαθμούς- πάλι καλά, κάποια στιγμή ο πίνακας του τρένου έδειχνε 41 έξω), ή αν είναι ο καπνός από κάτι φωτιές που περάσαμε λίγο πριν και ακόμα μυρίζει.

Δε γράφω περισσότερα, γιατί αφενός το βράδυ έχω ήδη να περάσω ό,τι έχω γράψει, αφετέρου θα σας δω συντόμως (ελπίζω) και αφετρίτου το μολύβι μού έχει ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΝΕΥΡΑ εδώ και 3 μέρες, γιατί του μπαίνει μέσα η μύτη – αμάν ρε Βάσια, ούτε ένα δώρο της προκοπής; (j/k, <3 you!) Επίσης, μόλις έγραψα “δώρο” με 2 ωμέγα, οπότε καλύτερα να διακόψω εδώ. Από το τελευταίο τρένο που προβλέπω να παίρνω στην Ισπανία αυτό το καλοκαίρι, φιλιά και virtual καρτ ποστάλ. ¡Hasta la vista!

Τίποτα τρομερό. Από την Παρασκευή το βράδυ που πήγα σε μια συναυλία στη Βαρκελώνη ήθελα απλώς να γράψω ότι μου λείπετε. Σε λίγες μέρες πάλι κοντά σας (γαμώτο).

Σημείο πρώτο: Τα νοσοκομείο της Ισπανίας είναι σαν ξενοδοχεία. Δίκλινα δωμάτια, αρκουδίσιον, καθαρά σεντόνια, πετσέτες και πυτζάμες κάθε μέρα, δωρεάν σκούπισμα και σφουγγάρισμα, και 4 γεύματα τη μέρα (συν ένα nightcap χαμομήλι, τήλιο, γάλα ή ντεκαφεϊνέ). Δε λέω, και το νοσοκομείο της Σπάρτης, με τους θαλάμους έξι κρεβατιών και τη νοσοκόμα που στο “Πονάω” απαντάει “Κι εγώ τι θες να κάνω;” καλό ήταν, αλλά εδώ βρε παιδί μου έχουν κάτι, έναν ευρωπαϊκό αέρα, είναι πιο μπροστά οι άνθρωποι.

Σε πέντε ημέρες νοσηλείας, εκτός από το να επαναλάβω όλο το ισπανικό λεξιλόγιο σχετικά με το σώμα (εδώ με πονεί, εδώ με σφάζει) καθώς και να το επεκτείνω, έλυσα τόσα sudoku που έβλεπα τετράγωνα και όταν έκλεινα τα μάτια μου (άλλο Tetris Attack μας βρήκε), μέχρι που αποφάσισα να αξιοποιήσω και το άλλο ημισφαίριο του CPU εγκεφάλου μου (read: ανακάλυψα ότι στο “περίπτερο” του νοσοκομείο πουλάνε και βιβλία – επίσης, το νοσοκομείο διαθέτει και δανειστική βιβλιοθήκη) κι έτσι διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο του Gabriel García Márquez, είδα ότι τα 100 χρόνια μοναξιάς είχαν πολλές σελίδες, λογικό, βάλε τουλάχιστον καμία δεκαριά σελίδες το χρόνο, οπότε πήρα ένα για κάτι πόρνες και κατάθλιψη, δε θυμάμαι ακριβώς, αυτό δεν είχε τετραγωνάκια και αριθμούς και με έμπλεξε, αλλά τα έβγαλα πέρα.

Σημείο δεύτερο: Η ισπανική τηλεόραση, όσο περισσότερο μένω στην Ισπανία, μου φαίνεται όλο και χειρότερη. Τη μισή βδομάδα ασχολιόντουσαν πρωί-μεσημέρι-βράδυ με μία Μίριαμ και έναν Πίπι (ναι, έτσι) και τον καινούριο της Μίριαμ, ή την πρώην του Πίπι, ή κάτι τέτοιο, και ένα φωτομοντάζ που έκανε μια Νούρια (μα τι ονόματα έχουν κι αυτοί), αλλά ούτε αυτό είχε τετραγωνάκια, οπότε δεν μπορούσε να τραβήξει πολύ την προσοχή μου.

Από ιατρικής απόψεως, έχω να αναφέρω ότι, και με επιστημονικά στοιχεία πλέον, το στομάχι μου λειτουργεί καλά. Επίσης με ενημέρωσαν ότι έχω μεγάλο στομάχι, που δεν το λες ακριβώς και είδηση, ιδιαίτερα για όποιον (ναι, εσύ!) συνήθιζε να με χρησιμοποιεί ως ανθρώπινο σκουπιδοντενεκέ για αποφάγια. Είδηση, από την άλλη, είναι ότι αυτό δυσκολεύει το να περάσει σωλήνας από τον οισοφάγο στο έντερό μου, γιατί κάνει κύκλους στο υπερφυσικά μεγάλο (αλλά πάντα χαριτωμένο) στομάχι μου. Α, ναι, καλή όρεξη.

Το περιβάλλον του νοσοκομείου, επίσης, κάθε τόσο με εμπνέει να βγάλω φωτογραφίες, οπότε, εκτός από μία προς το παρόν αδημοσίευτη προσπάθεια απομίμησης των τίτλων του Six Feet Under, προέκυψε και το κόσμημα στην αρχή του ποστ, καθώς και η προσφορά δώρου σε όποιον ανακαλύψει πρώτος τι απεικονίζει. (Όχι, αλήθεια. Κάτι θα σκεφτώ να κάνω ως δώρο.)

Επίσης, επειδή το ξεχνάω συνέχεια, και επειδή τώρα είναι όντως απρόβλεπτη στιγμή,

ΠΟΛΛΑ ΣΥΧΓΑΡΗΤΗΡΙΑ ΒΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ IMPERIAL

Σημείο τρίτο και τελευταίο: Εκκρεμεί έλεγχος του αν υπάρχει wifi στο νοσοκομείο, πράγμα που πολύ θα βοηθούσε, καθώς έχω κάνει και τη βλακεία να μη φέρω τον οδηγό του Lonely Planet μαζί μου, και να θέλω να οργανώσω και ταξίδι στη βόρεια Ισπανία για τη μεθεπόμενη εβδομάδα. Εκεί να δείτε φωτογραφία που θα βγει. Ξεκινήστε να φοβάστε από τώρα.

Άντε, όμως, να ξεκινάμε. 30 μέρες μάς έμειναν εδώ στα ξένα.