So, how’s the drink?

Ναι, ναι, δύο εβδομάδες στο Εδιμβούργο και δεν έχω γράψει τίποτα, αλλά έλα που δεν είχα ίντερνετ στο σπίτι και, στο κάτω κάτω, σήμερα έχουμε πιο σημαντικές επετείους. Έξι χρόνια πριν, λοιπόν, μία σεμνή και ταπεινή πανάκριβη σειρά ξεκίνησε να προβάλεται για να μεταμορφωθεί σε τηλεοπτικό και πολιτιστικό φαινόμενο και να δώσει αφορμή σε διάφορους σε όλο τον κόσμο να γράψουν αναλύσεις επί αναλύσεων, και σε εμένα δικαιολογία να χαζολογάω αντί να ασχολούμαι με τη σχολή. Ακόμα δεν έχω κάτσει να συγκεντρωθώ αρκετά για να γράψω σχόλια και τελική ανάλυση (θα έρθει και αυτό), αλλά δεν μπορούσα να αφήσω να περάσει η μέρα της πτώσης της έναρξης της σειράς χωρίς κανένα σχόλιο.

Το βασικό πρώτα: σε αντίθεση με πολύ κόσμο (αλλά συμφωνώντας με πολλούς άλλους), είμαι ικανοποιημένος από το τέλος και από τη σειρά συνολικά (που είναι και το πιο σημαντικό). Ναι, δε θα με πείραζε να να πάρω κι άλλες απαντήσεις, αλλά τα σημαντικά (ή τουλάχιστον τα σημαντικά για μένα) πράγματα είτε εξηγήθηκαν ξεκάθαρα είτε απαντήθηκαν με αρκετά υπονοούμενα ώστε να μπορώ να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα. Στο κάτω κάτω, δύο ώρες δε θα μπορούσαν να αναιρέσουν 100τόσα επισόδεια και όλα όσα αυτά περιείχαν- εδώ κάτι θα μπορούσα να γράψω για Ιθάκες και άλλα Νησιά, αλλά θα κρατηθώ.

Ποτέ δε σταμάτησα να θέλω εξηγήσεις για τα μυστήρια, αλλά από ένα σημείο και μετά (και ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος) αποφάσισα να εστιάσω σε αυτό που πραγματικά είναι το αντικείμενο της σειράς: οι χαρακτήρες- και, ένα βήμα παραπέρα, οι άνθρωποι γενικότερα. Άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής και με τόσο διαφορετικές ιστορίες να προσπαθούν να συμβιώσουν μεταξύ τους, να αποβάλουν το παρελθόν τους και να φτιάξουν καινούριες ζωές. Να χρησιμοποιούν και να χρησιμοποιούνται. Να προβληματίζονται για την ελευθερία τους, να θυσιάζουν ό,τι τους είναι πολύτιμο (χρήματα, οικογένεια, αξίες), να υποχρεώνονται να κάνουν δύσκολες επιλογές. Να κάνουν λάθος. Όταν έχουν φτάσει στον πάτο και δεν θέλουν καν να σκεφτούν ότι μπορούν να σηκωθούν, να αντιμετωπίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό και την πορεία που τους οδήγησε εκεί (κανείς δεν είναι άσπρος ή μαύρος, όπως και στην πραγματικότητα. Όλοι κάνουν λάθη και μπορεί να πιάσουν πάτο- η ιστορία του Jack δεν αφήνει καμία αμφιβολία) Και, στο τέλος, να σκέφτονται τι θα άλλαζαν αν πραγματικά μπορούσαν να αλλάξουν το παρελθόν τους, και ποιοι θα ήθελαν να είναι, για να φτάσουν στην ουσία τους. Και το ότι κατάφερα να ταυτιστώ με όλους σχεδόν τους χαρακτήρες σε διάφορες στιγμές, ακόμα και τους πιο γλειώδεις και αντιπαθητικούς, το θεωρώ μεγάλη επιτυχία της σειράς- ακόμα και το να εύχεσαι να γλιστρήσει η Kate και να πέσει στον γκρεμό -ουπς!- εκεί που ταλαντώνεται τρέχοντας, μάλλον είναι σημάδι ότι σε αγγίζει αρκετά η σειρά.

Ήξεραν από την αρχή τι ακριβώς θα έκαναν; Όχι- και ούτε έχουν πει ποτέ το αντίθετο. Αλλά πράγματα όπως το άσπρο-μαύρο ήταν από την αρχή ενσωματωμένα στη σειρά, πολύ πριν εμφανιστούν στο πρόσωπο του Jacob και του αδερφού του. Υποτίθεται ότι μεταξύ πρώτου και δεύτερου κύκλου έκατσαν και οργανώθηκαν και σχεδίασαν την πορεία των επόμενων ετών. Όταν η Penny έγραφε στον Desmond “All we really need to survive is one person who truly loves us”, δηλαδή, είχαν ήδη αποφασίσει για constants και λοιπά (εν ζωή ή μετά θάνατον); Φαντάζομαι πως όχι. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία, για μένα, έχει ότι κατάφεραν να τα εντάξουν όλα αυτά σε ένα συνεκτικό πλαίσιο, ώστε να μη φαίνονται ξένες μεταξύ τους σκηνές με περιεχόμενο και ύφος πολύ διαφορετικό. Φιλοσοφίες, περιπέτεια, επιστημονική φαντασία, Ερωτικά Πολύεδρα Από Την Κόλαση, τρελά cliffhangers και μυστήρια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς αν δε τα σκεφτείς και τα συζητήσεις… Όλα αυτά είναι LOST, και χωρίς οποιοδήποτε από αυτά τα στοιχεία η σειρά θα ήταν διαφορετική (και θα τολμούσα να πω χειρότερη) από αυτό που τελικά κατέληξε να είναι.

Namaste, and good luck.

~ από alqualond στο 23/9/2010.