Paranormal Stupidity
Μετά από 10+ μέρες σε ένα νοσοκομείο, αρχίζεις να αποκτάς άλλη αντίληψη για τα πράγματα, μέχρι που φτάνεις στην επιφοίτηση- συγκεκριμένα, στις Μεγάλες Αλήθειες ότι α) οι γιατροί πηγαινοέρχονται σε αγέλες για να φοβάσαι να τους ρωτήσεις σχετικά με την κατάστασή σου, β) όταν είναι μόνοι τους εξαφανίζονται, γιατί ξέρουν ότι αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσει ο καθένας διαφορετικά πράγματα, και γ) αν δεν υπήρχαν τα νοσοκομεία, η βιομηχανία χαμομηλιού θα είχε καταρρεύσει προ πολλού.
Δεν ξέρω αν είναι αυτή η νέα αντίληψη για τη ζωή που μου άνοιξε τα μάτια, ή αν όντως η ταινία ήταν απλώς τόσο μπαρούφα, αλλά το ότι συμφώνησα να δω το Paranormal Activity σίγουρα δε θα μπει ποτέ στο top-10 των καλύτερων αποφάσεών μου. (Συγχαρητήρια για την έμπνευση, Γιώργο. Κερδίζεις αποκλεισμό από άλλες προτάσεις ταινιών μέχρι το τέλος του χρόνου και την υποχρέωση οργάνωσης μίας βραδιάς Buzz. Το κουπόνι σου στο ταμείο!)
Αν δεν το έχετε ακούσει, ή, που είναι και πιο πιθανό, αν διαβάζετε τη δημοσίευση μετά από χρόνια (όταν το blog έχει πλέον αποκτήσει το status κλασσικού που του αξίζει), πρόκειται για μία ταινία που διαφημίζεται ως τόσο τρομακτική που πολλοί θεατές αναγκάστηκαν να φύγουν στη μέση γιατί δεν άντεχαν άλλο από το φόβο. Μυστηριώδη φαινόμενα. Ερασιτεχνική παραγωγή. Σοκαριστικό φινάλε. Καλό ακούγεται, ε; Ναι, καλά.
Δεν προσπαθώ να προσποιηθώ ότι δεν τρομάζω- το αντίθετο, μάλιστα. Θυμάμαι ακόμα ότι όταν είχα δει την Ένατη Πύλη είχα εφιάλτες. Μετά το Ορφανοτροφείο (που θεωρώ από τα καλύτερα θρίλερ που είδα τα τελευταία χρόνια), δε, όταν γύρισα σπίτι και είδα μέσα στο σκοτάδι ένα φωτιστικό που κανονικά είναι σε άλλο δωμάτιο, μόνο έμφραγμα δεν έπαθα. Θα έλεγα έως και ότι τρομάζω με πράγματα με τα οποία οι άλλοι βάζουν τα γέλια. Γι’ αυτό, λοιπόν, μου έκανε εντύπωση που αυτή η ταινία μού προξένησε μηδέν συναισθήματα.
Δε λέω, είχε δύο-τρεις σκηνές που σίγουρα σε κάνουν να ανατριχιάσεις. Επίσης, πιστεύω ότι η παραγωγή ήταν πολύ καλή, ιδιαίτερα αν θεωρήσεις ότι είναι low-budget ταινία. Και, αν εξαιρέσεις το πώς αυτά τα δύο νέα άτομα ζούσαν σε αυτό το απίστευτα τεράστιο σπίτι με πισίνα, και το προβλέψιμο φινάλε, και η πλοκή δεν ήταν κακιά. Απλά δεν ήταν τρομακτική.
Θα μου πεις τώρα, γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά, και τρώω και το χρόνο όσων κάθονται και τα διαβάζουν (αφορμή ψάχνεις να χαζέψεις, ε;;;). Και η αλήθεια είναι ότι κι εγώ δεν πολυ-ξέρω, αλλά μιας και έγραψα μέχρι εδώ, ας αναφέρω μία εναλλακτική για το Paranormal Activity: Drag me to hell YEAH. Και τρομακτικό (Sylvia Ganusssshhhh…), και αστείο (επίτηδες), και με ωραίο τέλος. Τρία σε ένα. Α, και κατσίκες που μιλάνε- τέσσερα.
Υποβολή απάντησης