Απλή Αριθμητική

Μία (μάλλον όχι) τυπική νύχτα στη Valencia:
(του Αη-Γιάννη του Βαπτιστή, βοήθειά μας)
2.5: Ώρες μέχρι να καταφέρω να επικοινωνήσω για δεύτερη φορά με τα άτομα που υποτίθεται θα έβρισκα.
15: Κλήσεις (χονδρικά) που έμειναν αναπάντητες στα άτομα που υποτίθεται θα έβρισκα.
32: Φωτογραφίες που έβγαλα αντί να συναντήσω τα παραπάνω άτομα.
1: Μπουκάλια κρασί που ήπια στη διάρκεια όλων των παραπάνω.
1: Μπουκάλια κρασί που μου έκλεψαν ενώ έπινα το άλλο (για την ακρίβεια, πήγαν να μου κλέψουν και τα δύο, αλλά κατάφερα να πάρω το ένα πίσω).
2: Άτομα που τσούγκρισαν μαζί μου πίνοντας το κρασί που μου είχαν κλέψει (μάλλον- είχα πιει αρκετά ώστε να μη θυμάμαι ακριβώς τα πρόσωπά τους).
1: Άτομα που μου ζήτησαν οδηγίες στο τραμ (χωρίς επιτυχία- ούτε που είχα ξανακούσει το μέρος που με ρώτησε).
2: Άτομα που μου ζήτησαν να τους πουλήσω χασίς , ο 1 σίγουρος ότι είχα (χωρίς επιτυχία- έκανε λάθος).
1: Φορές που μου είπαν ότι μοιάζω με το Χριστό.
0: Ικανοποιητικές απαντήσεις που έδωσα στο παραπάνω σχόλιο.

pos ta kataferneis panta…
And the people in the houses
All went to the university
Where they were put in boxes
And they came out all the same
And there’s doctors and lawyers
And business executives
And they’re all made out of ticky tacky
And they all look just the same.