Nit de Foc
“Nit de foc” στα καταλανικά σημαίνει “νύχτα της φωτιάς” και είναι το όνομα μίας από τις εκδηλώσεις που συμβαίνουν κάθε χρόνο στη Βαλένθια στη διάρκεια της τοπικής γιορτής των Fallas- συγκεκριμένα, σε δύο βράδια πετάνε σχεδόν 1,2 τόνους πυροτεχνημάτων. Τα Fallas διαρκούν από τις 16 έως τις 19 Μαρτίου (ανήμερα του San José, μεγάλη η χάρη του) και, εκτός από το να προκαλούν προσωρινή αναδιάρθρωση του πληθυσμού της πόλης (φεύγουν οι ντόπιοι και μαζεύονται τουρίστες από παντού), το άλλο αποτέλεσμά τους είναι η προσωρινή κόφωση όσων μένουν και παρακολουθούν τις εκδηλώσεις.
Ας πούμε, από τις 3 Μαρτίου, κάθε μέρα σκάνε δυναμιτάκια και άλλα εκρηκτικά στην πλατεία του Δημαρχείου για 5 λεπτά το μεσημέρι. Επειδή οι άλλες περιοχές ζηλεύουν, όλα τα παιδιά (και μη) αγοράζουν γύρω στα 42 κιλά δυναμιτάκια διαφόρων μεγεθών, για να έχουν να πετάνε κι αυτά στους δρόμους όλης της πόλης. Αν και αυτό ξεκινάει από τις 3 του μήνα, τα πιο έντονα πράγματα γίνονται όταν ξεκινάει η γιορτή πραγματικά, δηλαδή στις 16. Εκείνες τις μέρες στήνονται σκηνές σε πολλούς δρόμους της πόλης όπου σερβίρουν φαΐ (και paella, φυσικά, που είναι της περιοχής), τα πρωινά ξυπνάς από έναν θόρυβο σαν να κατεδαφίζεται κτίριο (που, αν όμως τελικά βρεις το θάρρος να κοιτάξεις από το παράθυρο, ανακαλύπτεις ότι είναι η μπάντα που περνάει κάτω από το σπίτι σου στις 9-9.30 και ακολουθείται από κάποιους που πετάνε δεξιά-αριστερά δυναμιτάκια από κάτι τεράστια κουτιά που κουβαλάνε- από την άλλη, μια χαρά μου έκατσε που από ένα δυναμιτάκι έσπασε η κλειδαριά της εξώπορτας και επιτέλους την άλλαξαν και μπορώ να ανοίξω χωρίς να προσπαθώ επί πέντε λεπτά,) ενώ στο κέντρο γίνονται σαν παρελάσεις από εκπροσώπους των διαφόρων περιοχών με την εορταστική ενδυμασία, που προσφέρουν λουλούδια σε μια εκκλησία στο κέντρο της πόλης. Η τελευταία μέρα, 19 Μαρτίου, είναι και αργία, οπότε οι εκδηλώσεις είναι ακόμα πιο έντονες. Πανηγύρια στο δρόμο, με φαΐ και ακόμα περισσότερα πυροτεχνήματα σχεδόν σε κάθε τετράγωνο, και η μπάντα να διασχίζει τη γειτονιά παίζοντας συνεχώς.
Fallas επίσης λένε και τις διάφορες κατασκευές που στήνονται στην πόλη αυτές τις μέρες, σαν αγάλματα ή συνθέσεις από γλυπτά. Φτιάχονται από ξύλο και χαρτί, και σχεδιάζονται και κατασκευάζονται όλο το χρόνο, ώστε στις 16 του μήνα, όταν έχουν στηθεί, να ανακοινωθούν τα βραβεία. Αν και γενικά υπάρχει μεγάλη ποικιλία στο τι απεικονίζουν, τα περισσότερα έχουν ένα λίγο εφιαλτικό χαρακτήρα: είτε είναι ο αγρότης που κρατάει στο ένα χέρι ένα κοτόπουλο που μόλις βγήκε από το αυγό και στο άλλο ένα δρεπάνι, και κοιτάει με ένα μισότρελο βλέμμα, είτε η έκφραση στο πρόσωπο του μαριονετοπαίκτη, είτε η εικόνα παιδικής αθωότητας και παιχνιδιού, από την πίσω μεριά, έχει δύο παιδιά που πεινάνε. Γενικά δεν ξέρω γιατί κάποια μοιάζουν με προσπάθεια του Tim Burton να παρουσιάσει σκηνές βουκολικής και αστικής ειρήνης, αλλά δεν έχω παράπονο.
Επίσης, όπως είναι φυσικό για κάτι στο οποίο έχεις ξοδέψει έναν ολόκληρο χρόνο δουλειάς και χρημάτων, το βράδυ του San José τα καίνε. Ξεκινώντας στις 10 μμ με τα παιδικά, μαζεύεται ο κόσμος γύρω και παρακολουθεί καθώς η όλη κατασκευή πιάνει φωτιά και τελικά γίνεται στάχτη. Η εικόνα γίνεται ακόμα πιο παγανιστική όταν προς το τέλος, με διστακτικά βήματα, τα παιδιά πιάνονται χέρι χέρι, σχηματίζουν ένα κύκλο και αρχίζουν να χορεύουν γύρω από τα φλεγόμενα απομεινάρια. Ανατριχιαστικό; Ναι. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν και πολύ ωραίο.
Στις 20 Μαρτίου το πρωί, επικρατεί μια απότομη ηρεμία στην πόλη. Ούτε στρακαστρούκες, ούτε μουσικές, έχουν εξαφανιστεί ακόμα και τα σκουπίδια και η μυρωδιά του μπαρουτιού που τις προηγούμενες μέρες ήταν παντού. Σχεδόν αμέσως (με μια μικρή καθυστέρηση μέχρι να ανακάμψουν όλοι όσοι έμειναν και να επιστρέψουν όσοι έφυγαν για να γλυτώσουν,) η πόλη επιστρέφει στο φυσιολογικό ρυθμό (ό,τι κι αν είναι αυτό για μια ισπανική πόλη.) Αλλά δύσκολα ξεχνάς ότι, έστω και για ένα βράδυ, τα όμορφα Fallas…
…όμορφα καίγονται.
Υποβολή απάντησης