Σ’ευχαρστώ, παγκοσμιοποίηση

Δεν είναι ωραία όταν κινείσαι ασταμάτητα για πάνω από μία ώρα, χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι κάνεις, παραδομένος στο ρυθμό και στο ένστικτο, και καταλήγεις πιασμένος και να σε πονάει όλο σου το σώμα, αλλά με μια τόσο έντονη αίσθηση ευτυχίας;

Φυσικά μιλάω για αυτό. Και, ναι, θα το παραδεχτώ ότι είμαι ευγνώμων στην παγκοσμιοποίηση και τις δωρεάν συναυλίες του MTV.

(Άλλος λόγος για τον οποίο είμαι ευγνώμων: Το ότι μπορώ να δω Simpsons και Family Guy και ταυτόχρονα να εξασκώ και τα ισπανικά μου, γιατί, όπως τα πάντα, είναι μεταγλωττισμένα. (Όχι τα πάντα τα αρκουδάκια, αν και , αν τους άφηνε το WWF, είμαι σίγουρος ότι και αυτά θα τα μεταγλώττιζαν οι Ισπανοί.) Ειρωνικά, ένα από τα λίγα πράγματα που είναι μεταγλωττισμένα στην Ελλάδα, μία διαφήμιση με την Penelope “Όντως άξιζα το Oscar” Cruz, είναι από τα ελάχιστα πράγμα που δεν είναι μεταγλωττισμένα στην Ισπανία. Τι να πεις.)

Επιστρέφουμε στη συναυλία: Τέσσερα συγκροτήματα συνολικά, τα δύο ψιλο-αδιάφορα, ένα άλλο δεν ήταν κακό (και τουλάχιστον, ως γνήσιοι Βρετανοί, είχαν καλό χιούμορ: “This is a song for our fans; It’s called “Poor deluded fool”"). Οι Franz Ferdinand τέλειοι, όπως και πρόπερσι το καλοκαίρι που είχαν έρθει στο Rockwave. Αν εξαιρέσεις το ότι μεταξύ των συγκροτημάτων έπαιζαν συνέχεια οι ίδιες διαφημίσεις του MTV και των ηλίθιων εκπομπών του (είχα μια σκασίλα που η Paris Hilton ψάχνει κολλητή), και ότι το καλύτερο που είχε να προσφέρει η καντίνα ήταν μη-αλκοολούχα μπύρα με 4 ευρώ (μετά κατάλαβα ότι γι’ αυτό οι Ισπανοί πάνε από νωρίς και κάθονται έξω και πίνουν), ο χώρος ήταν πολύ ωραίος.

Η συναυλία έγινε σε ένα σύμπλεγμα κτιρίων του Calatrava, που από μακριά φαίνεται έτσι

από πιο κοντά φαίνεται έτσι

και έτσι

ενώ το βράδυ είναι ακόμα πιο ωραία, αλλά δεν είχα πάρει μαζί τη μηχανή. Όλο αυτό βρίσκεται προς τη νότια άκρη των κήπων του Turia, που περικυκλώνουν το κέντρο της πόλης. O Turia είναι αυτός:

(όχι αυτοπροσώπως) δηλαδή το ποτάμι που περνούσε από την πόλη, και υπάρχουν διάφορες γέφυρες που το διασχίζουν:

Πριν από κάποια χρόνια (νομίζω γύρω στο 1950, αλλά δεν είμαι σίγουρος), αλλάξαν το ρου του ποταμού, δημιουργώντας μία ζώνη κήπων, πάρκων, γηπέδων κτλ. Για παράδειγμα, δίπλα από το αντίστοιχο Μέγαρο Μουσικής έχει κάτι ωραία συντριβάνια που λειτουργούν στο ρυθμό της μουσικής που ταυτόχρονα ακούγεται από τα μεγάφωνα γύρω γύρω,

ενώ λίγο παραπάνω υπάρχει μια ωραία πλατεία:

Πώς είναι ο Κηφισός, ένα πράγμα; Καμία σχέση.

Τώρα που πήρα φόρα και ξεκίνησα να βάζω φωτογραφίες, έχω και μία από το πολυτεχνείο:

Εντάξει, δεν είναι και Φιλοσοφική, αλλά τη δουλειά του την κάνει.

Αναμένατε σύντομα άλλο ποστ με φωτογραφίες, καθώς και την εβδομαδιαία περίληψη του LOST, μόλις αποφασίσω πόσες φορές πρέπει να το ξαναδώ για να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς συμβαίνει.

~ από alqualond στο 26/2/2009.