Κλείδωσες; Ε; Ε;;;
Λίγο ο φθινοπωρινός καιρός, λίγο που είχα πει να ξεκινήσω διάβασμα σήμερα (αλλά σιγά μην το τηρήσω…), είπα να γράψω για τις ταινίες που είδα την προηγούμενη εβδομάδα.
Ξεκίνησα με το Juno, που αποδείχτηκε πολύ ωραίο. Χαριτωμένο, αστείο, μου άρεσε πολύ και η μουσική. Δεν περίμενα ότι θα με έπειθε η Jennifer Garner στο ρόλο επίδοξης μαμάς, μετά από πέντε χρόνια στο ALIAS, αλλά έκανα λάθος. Όταν τη είδα στο trailer να απαντάει το κουδούνι, ήμουν σίγουρος ότι από πίσω της θα βρισκόταν μία ομάδα σκοπευτών, ή ότι τουλάχιστον θα κρατούσε ένα μαχαίρι. Άξιζαν οι δύο μέρες καθυστέρηση που πλήρωσα στο βίντεο κλαμπ…
Είχα πάρει και το Breakfast on Pluto, που επίσης καθυστέρησα αν και εβδομαδιαίο (μη χαλάσω την παράδοση). Κι αυτό καλό, με όμορφη σκηνοθεσία και χούμορ, παρά το θέμα του (η ιστορία ενός τρανσέξουαλ στη διάρκεια του αγώνα στην Ιρλανδία. (Απορία: “Ενός” ή “μίας” τρανσέξουαλ; Τι λένε τα gender studies επί του θέματος;)) Δε μου έφταναν αυτές, πήρα και το Monty Python and the Holy Grail, που δεν είχα δει ολόκληρο πριν, και σίγουρα άξιζε τα λεφτά του (και μόνο για αυτή τη σκηνή…). Στις τρεις ταινίες σου δίνουν και μία δώρο, αλλά καλύτερα που δεν πήρα γιατί θα την καθυστερούσα κι αυτή.
Αφού εξάντλησα ό,τι είχα σε DVD, επεκτάθηκα και στη μεγάλη οθόνη: Πρώτα τον Πρίγκηπα Κασπιανό (η παιδική μου ηλικία μου απαγορεύει να τον πω Κάσπιαν), που δεν ήταν καθόλου άσχημη ταινία. Δεν έχω δει το Λιοντάρι, τη Μάγισσα, ούτε τη Ντουλάπα λόγω κακών κριτικών από κριτικούς και γνωστούς, αλλά μπορώ να πω ότι αυτή η ταινία τουλάχιστον ήταν καλή. Δεν ήταν πιστή μεταφορά του βιβλίου (απ’ό,τι θυμόμασταν) αλλά δε με ξένιζε, π.χ. βάζοντας άλλους χαρακτήρες να φουσκώνουν το ποτάμι ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ.
Που μας φέρνει (κατά μία έννοια) στο δεύτερο σινεμά που πήγα. Παρατήρηση πρώτη: Είναι η ιδέα μου, ή βγαίνουν πολλά θρίλερ τώρα τελευταία; Το “The Strangers” (με τη λογικότατη μετάφραση “Κλείδωσες;”) μοιάζει αρκετά με το γαλλικό “Ils” στη σύλληψη- αλλά μόνο εκεί. Το τελευταίο είναι… ας πούμε απλώς ότι, όπως κάποιος (ποιος;) έλεγε ότι στα θρίλερ ή γελάς ή τα παίζεις από το φόβο, σε αυτό δε θα γελούσες. Καθόλου. Με τίποτα, όμως. Και δεν είναι μόνο το ανατριχιαστικό τέλος. Το Strangers, από την άλλη, δεν ήταν τόσο τρομακτικό (όχι και καθόλου, βέβαια, είχε τις στιγμές του, όπως και μια ωραία συλλογή από ανατριχιαστικές αφίσες). Έως και προβλέψιμο σε κάποια σημεία. Ίσως είμαι και προκατειλημμένος επειδή είχα δει το Ils πρώτα. Και εδώ θα κάνω τη δεύτερη παρατήρηση: Πότε θα μάθουν οι χαρακτήρες των ταινιών ότι το να έχεις ένα ωραίο, μεγάλο σπίτι, στη μέση του πουθενά, χωρίς κανένα γείτονα ή γνωστό στην περιοχή είναι από μόνο του κακός οιωνός, και δε χρειάζεται η δικιά σου βλακεία που σε κάνει να ανοίγεις την πόρτα σε αγνώστους που ακούγονται μαστουρωμένοι για να έρθει το κακό;
Το ξεπερνάω. Πέρα από την πλοκή, λοιπόν, μπορούμε τουλάχιστον να απολαύσουμε την εξαιρετική ερμηνεία της Liv Tyler. Or something. Χμ. Τότε… τη μουσική; Α, ναι, είχαμε τα κομμάτια “Η Liv Tyler βαριανασαίνει”, “Ο ηθοποιός που παίζει με τη Liv Tyler βαριανασαίνει”, “Παραπλανητικό κομμάτι country”, “Ένας άλλος ηθοποιός βαριανασαίνει”, “Η φοβισμένη κραυγή της Liv Tyler”. Δεν ακούγεται εντυπωσιακό; Εκτός αυτού, στη αίθουσα ήταν και κάτι ηλίθιοι που έκαναν φασαρία και φώναζαν και γελούσαν σε ένα σημείο, αλλά μετά έσκασαν, φαντάζομαι γιατί τους βγήκε πιο τρομακτικό απ’ όσο περίμεναν. Τέλος πάντων, δε τη συστήνω ιδιαίτερα σε κάποιον. Αν και τελικά σου παρέχει την ευχαρίστηση του να δεις τη Liv Tyler να υποφέρει, που ίσως να λειτουργεί καθαρτικά για κάποιους. Όχι, δεν εννοώ εμένα.
ΟΚ, εμένα εννοώ. Δεν ξέρω γιατί της κρατάω τόσο μίσος από τον Άρχοντα, αλλά τουλάχιστον αυτή η ταινία με βοήθησε να το ξεπεράσω.
Coming up next: Επειδή προβλέπω το διάβασμά μου να προχωράει με πολύ χαλλλαρούς ρυθμούς (αυτό το μάθημα είναι πραγματικά ανούσιο), μάλλον έρχεται περίληψη των διακοπών και ανασκόπηση του LOST.
poios?poios?