Σημάδια Ζωής #2
Κάθομαι λοιπόν, ενώ έχουν τελειώσει οι εξετάσεις, και μου μένουν δύο εργασίες ακόμα να κάνω. Φυσικά δεν έχω καταφέρει να κάνω τίποτα και, τυπικά, μου μένουν 11.30 ώρες μέχρι την προθεσμία. Δεν πειράζει όμως: Διακοπές == Διακοπές, και αν έχουν μείνει εργασίες, καλά να πάθουν. (Θα το έλεγα ποτέ αυτό στο σχολείο, άραγε; Όχι, γιατί, μεταξύ άλλων, τέλος Ιουλίου είχαμε τελειώσει και κάναμε κανονικές διακοπές)
Προχθές κατάλαβα για πρώτη φορά την αξία της ενημέρωσης, παρακολουθώντας τις ειδήσεις (δεν θα πω σε ποιο κανάλι γιατί έχουμε και ένα επίπεδο. Κάνει ομοιοκαταληξία με τη μακαρένα). Πρώτο θέμα που πέτυχα, λοιπόν, και μου άνοιξε τα μάτια, ήταν ότι όταν ανεβαίνει η μουσική στα κλαμπ, ο κόσμος αγοράζει περισσότερα ποτά. Γουάου. Δεν ξέρω πως επιβίωνα μέχρι τώρα χωρίς αυτή τη γνώση. Αμέσως μετά είχε ένα θέμα για το στρες και τη διατροφή. Ενώ έλεγε κάτι για ένα “κυτταρικό στρες” (δεν τα ξέρω εγώ αυτά, είναι πράγματα του διαβόλου, σαν την εξέλιξη), έδειχνε δίπλα εικόνες από σπανάκι Μαραθώνα και μαρούλια (αγνώστου προελεύσεως). Μετά έδειξε ένα top-10 από φρούτα και λαχανικά. Δεν κατάλαβα τι ήταν, αλλά με έκανα να πεινάω.
Συνεχίζω τις επιδρομές στο βίντεο κλαμπ, όπου την προηγούμενη εβδομάδα μου έδωσαν στις τρεις ταινίες και μία δώρο. Από τη μία γλίτωσα 1.5 ευρώ, από την άλλη ένιωσα λίγο pathetic. Τέλος πάντων, μία από τις 4 ταινίες ήταν και το Cube (το πρώτο). Ωραία ταινία, όντως, όπως μου είχαν πει. Βεβαίως, μετά και το REC, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σταματήσω με τα θρίλερ, γιατί ίσως έχω εξαντλήσει τα όρια ψυχραιμίας μου… Η επόμενη ταινία τρόμου που θα δω μπορεί να είναι, ας πούμε, το έκτο Harry Potter, που ξέρω και το τέλος και δε θα ανησυχώ. Δε θέλω σχόλια- η σκηνή στη σπηλιά είναι (ελπίζω και στην ταινία) τρομακτική!
Κατά τα άλλα, ένα απόγευμα ανακάλυψα στο πάτωμα κάτι μικρά πούπουλα, σαν περιστεριού. Φαντάζομαι ότι ή μπήκε πάλι ένα περιστέρι από το ανοιχτό παράθυρο και έφερνε βόλτες, ή μου είχαν ξεμείνει από την τελευταία τελετή που έκανα. Και τα δύο μου φαίνονται πολύ απίθανα, όμως (είμαι πολύ προσεκτικός όταν μαζεύω μετά από τελετές), οπότε μάλλον καταλήγω στην προφανή εξήγηση, ότι κάποιος δηλαδή προσπαθεί να μου κάνει βουντού. Και τώρα κλείνω γιατί ένα περιστέρι περπατάει στο μπαλκόνι και με κοιτάει περίεργα.
Υποβολή απάντησης