Η νύχτα του ΤΡΟΜΟΥ

ΟΚ, ίσως να μην ήταν η καλύτερη ιδέα να βλέπω το δεύτερο κύκλο του Dexter και παράλληλα να διαβάζω το The Ruins. Το ένα δείχνει τη ζωή ενός σειριακού δολοφόνου χωρίς αισθήματα αλλά με ηθικό κώδικα που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του. Το άλλο είναι η ιστορία έξι ατόμων που βρίσκονται σε έναν λόφο καλυμμένο με φονικά υπερ-εξελιγμένα φυτά που σιγά σιγά τους οδηγούν στην τρέλα, την αυτοκτονία και γενικώς στην καταστροφή. Συνδυασμός που σκοτώνει.
Είχα δει τον πρώτο κύκλο του Dexter μέσα στα Χριστούγεννα, γιατί από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσα να σταματήσω. Το ίδιο έπαθα και με το δεύτερο. Ναι, οι τίτλοι είναι λίγο αρρωστημένοι (αλλά πολύ ωραίοι, σχεδόν όσο και του Six Feet Under) και ναι, η όλη υπόθεση ίσως να μην είναι και η πιο φυσιολογική (ο πρωταγωνιστής έχει μια τοσοδούλα ψύχωση με το αίμα), αλλά είναι πολύ καλοφτιαγμένη. Έχει και ωραία μουσική, γιατί εκτυλίσσεται στο Μαϊάμι, οπότε ακούγονται πολλά latin. Ο δεύτερος κύκλος (12 επεισόδια, όπως και ο πρώτος) αφηγείται το ταξίδι στο οποίο υποβάλλεται ο πρωταγωνιστής, Dexter (αρκετά προφανές, ε;), μετά από μία κρίση που περνάει λόγω ενός γεγονότος που γίνεται στο τέλος του πρώτου. Προσπαθεί να συμφιλιώσει την ηθική πυξίδα που του έδωσε ο πατέρας του, τον οποίο όμως αρχίζει να αμφισβητεί, με τα δικά του “αισθήματα” (his dark passenger, όπως λέει). Και καθώς ο ίδιος προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος είναι, το ίδιο κάνει και η αστυνομία, στην οποία παρεμπιπτόντως δουλεύει.

Το The Ruins, από την άλλη, είναι ένα βιβλίο που ξεκινάει λίγο υποτονικά, αλλά όπως προχωράει σου είναι όλο και πιο δύσκολο να το αφήσεις. Αρχίζει από την ηρεμία, για να σε οδηγήσει σιγά σιγά σε πολύ ανατριχιαστικές καταστάσεις. Το διάβασα σε χαλαρές στιγμές, οπότε δεν με επηρέασε υπερβολικά, αλλά αν ήμουν, ας πούμε, μόνος στο σπίτι, μάλλον θα τα’χα παίξει. Άκυρο, όντως ήμουν (σχεδόν) μόνος και όντως τα έπαιξα. Τι να κάνω, από τη μία να ανησυχώ ότι στις σκιές κρύβεται ο δολοφόνος, από την άλλη να φοβάμαι μη μου πεταχτεί η βουκαμβίλια απ’το παράθυρο και με πνίξει… Πολύ θέλει;

Μήπως να κόψω τον πολύ τρόμο;

Σχόλια για το LOST εντός των ημερών. Μένουν 7-8 μήνες μέχρι να ξαναρχίσει, θα προσπαθήσω να μην εξαντλήσω όλες τις σκέψεις μου από τώρα.

ΥΓ: Το κοινωνικό μήνυμα της εβδομάδας: Προσέχουμε τι κατεβάζουμε. Επειδή ένα πρόγραμμα λέγεται, υποθετικά τώρα, WinSpywareProtect, και λέει ότι ο υπολογιστής σου δέχεται επίθεση ΤΩΡΑ, και ΠΑΛΙ ΤΩΡΑ, και ΞΑΝΑ, και είνα ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ να μπεις στο site και να πληρώσεις για να πάρεις την πλήρη έκδοση για να προστατευτείς από ΟΟΟΟΟΛΕΣ τις απειλές του Internet, δεν πάμε τυφλά να εγκαταστήσουμε ό,τι βλέπουμε. Ούτε πατάμε περίεργα μπαλονάκια που μας λένε ότι απειλούμαστε και πατήστε-εδώ-για-το-σούπερ-ντούπερ-antivirus-μας. Ψάχνουμε και μία στο Google.

~ από alqualond στο 4/6/2008.

Μία Απάντηση to “Η νύχτα του ΤΡΟΜΟΥ”

  1. gi afto ine oi filoi.gia na su daneizun vivlia k na diatarassun tin sunaisthimatiki su isorropia

Υποβολή απάντησης