Η κατάρα της πράσινης ομίχλης

Επειδή έχουμε και ένα επίπεδο (βεβαίως, βεβαίως), είπα να γράψω και κάτι πολιτιστικό.

Την Παρασκευή είδαμε την Ομίχλη (The Mist), που είχε βγει στους κινηματογράφους φέτος το χειμώνα, αν δεν κάνω λάθος. Βασίζεται σε μία νουβέλα του Stephen King, οπότε είναι αναμενόμενα ελαφριά ταινία, και προτείνεται για ένα ξένοιαστο απόγευμα και για πολλά γέλια με όλη την οικογένεια. Ή κάτι τέτοιο. Τέλος πάντων, δεν είναι πά(αααα)ρα πολύ τρομακτική, και έχει ωραίο (αν και όχι ιδιαίτερα παραμυθένιο) τέλος. Στη wikipedia διάβασα ότι το τέλος του βιβλίου είναι διαφορετικό, αλλά της ταινίας μου φάνηκε καλύτερο.

Χθες, Σάββατο, επειδή το βράδυ με είχε πιάσει μια… νύστα να το πω; Βαρεμάρα; Σαπίλα; Όπως και να το πω, είδαμε με την αδερφή μου την Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού, του Woody Allen -σενάριο, σκηνοθεσία και ηθοποιία. Ήταν η δεύτερη ή η τρίτη φορά που προσπάθησα να τη δω, δε θυμάμαι γιατί είχα σταματήσει τις προηγούμενες φορές, αλλά χαίρομαι που επιτέλους τα κατάφερα. Διασκεδαστική ταινία, αστείοι διάλογοι, ωραία μουσική.

Αυτά. Επίσης βγήκε το Ορφανοτροφείο σε όλα τα ενημερωμένα βίντεο κλαμπ(ς), δείτε το. Νομίζω το σλόγκαν του είναι “Μπορείς να αρνηθείς αυτό που βλέπεις, αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς το φόβο. Καλό; Ισπανικό θρίλερ φαντασίας (ίσως), τρομακτικό αλλά και συγκινητικό, πολύ ωραίο. Έχει και πολύ ωραία αφίσα…

~ από alqualond στο 18/5/2008.