Σημείο πρώτο: Τα νοσοκομείο της Ισπανίας είναι σαν ξενοδοχεία. Δίκλινα δωμάτια, αρκουδίσιον, καθαρά σεντόνια, πετσέτες και πυτζάμες κάθε μέρα, δωρεάν σκούπισμα και σφουγγάρισμα, και 4 γεύματα τη μέρα (συν ένα nightcap χαμομήλι, τήλιο, γάλα ή ντεκαφεϊνέ). Δε λέω, και το νοσοκομείο της Σπάρτης, με τους θαλάμους έξι κρεβατιών και τη νοσοκόμα που στο “Πονάω” απαντάει “Κι εγώ τι θες να κάνω;” καλό ήταν, αλλά εδώ βρε παιδί μου έχουν κάτι, έναν ευρωπαϊκό αέρα, είναι πιο μπροστά οι άνθρωποι.
Σε πέντε ημέρες νοσηλείας, εκτός από το να επαναλάβω όλο το ισπανικό λεξιλόγιο σχετικά με το σώμα (εδώ με πονεί, εδώ με σφάζει) καθώς και να το επεκτείνω, έλυσα τόσα sudoku που έβλεπα τετράγωνα και όταν έκλεινα τα μάτια μου (άλλο Tetris Attack μας βρήκε), μέχρι που αποφάσισα να αξιοποιήσω και το άλλο ημισφαίριο του CPU εγκεφάλου μου (read: ανακάλυψα ότι στο “περίπτερο” του νοσοκομείο πουλάνε και βιβλία – επίσης, το νοσοκομείο διαθέτει και δανειστική βιβλιοθήκη) κι έτσι διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο του Gabriel García Márquez, είδα ότι τα 100 χρόνια μοναξιάς είχαν πολλές σελίδες, λογικό, βάλε τουλάχιστον καμία δεκαριά σελίδες το χρόνο, οπότε πήρα ένα για κάτι πόρνες και κατάθλιψη, δε θυμάμαι ακριβώς, αυτό δεν είχε τετραγωνάκια και αριθμούς και με έμπλεξε, αλλά τα έβγαλα πέρα.
Σημείο δεύτερο: Η ισπανική τηλεόραση, όσο περισσότερο μένω στην Ισπανία, μου φαίνεται όλο και χειρότερη. Τη μισή βδομάδα ασχολιόντουσαν πρωί-μεσημέρι-βράδυ με μία Μίριαμ και έναν Πίπι (ναι, έτσι) και τον καινούριο της Μίριαμ, ή την πρώην του Πίπι, ή κάτι τέτοιο, και ένα φωτομοντάζ που έκανε μια Νούρια (μα τι ονόματα έχουν κι αυτοί), αλλά ούτε αυτό είχε τετραγωνάκια, οπότε δεν μπορούσε να τραβήξει πολύ την προσοχή μου.
Από ιατρικής απόψεως, έχω να αναφέρω ότι, και με επιστημονικά στοιχεία πλέον, το στομάχι μου λειτουργεί καλά. Επίσης με ενημέρωσαν ότι έχω μεγάλο στομάχι, που δεν το λες ακριβώς και είδηση, ιδιαίτερα για όποιον (ναι, εσύ!) συνήθιζε να με χρησιμοποιεί ως ανθρώπινο σκουπιδοντενεκέ για αποφάγια. Είδηση, από την άλλη, είναι ότι αυτό δυσκολεύει το να περάσει σωλήνας από τον οισοφάγο στο έντερό μου, γιατί κάνει κύκλους στο υπερφυσικά μεγάλο (αλλά πάντα χαριτωμένο) στομάχι μου. Α, ναι, καλή όρεξη.
Το περιβάλλον του νοσοκομείου, επίσης, κάθε τόσο με εμπνέει να βγάλω φωτογραφίες, οπότε, εκτός από μία προς το παρόν αδημοσίευτη προσπάθεια απομίμησης των τίτλων του Six Feet Under, προέκυψε και το κόσμημα στην αρχή του ποστ, καθώς και η προσφορά δώρου σε όποιον ανακαλύψει πρώτος τι απεικονίζει. (Όχι, αλήθεια. Κάτι θα σκεφτώ να κάνω ως δώρο.)
Επίσης, επειδή το ξεχνάω συνέχεια, και επειδή τώρα είναι όντως απρόβλεπτη στιγμή,
ΠΟΛΛΑ ΣΥΧΓΑΡΗΤΗΡΙΑ ΒΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ IMPERIAL
Σημείο τρίτο και τελευταίο: Εκκρεμεί έλεγχος του αν υπάρχει wifi στο νοσοκομείο, πράγμα που πολύ θα βοηθούσε, καθώς έχω κάνει και τη βλακεία να μη φέρω τον οδηγό του Lonely Planet μαζί μου, και να θέλω να οργανώσω και ταξίδι στη βόρεια Ισπανία για τη μεθεπόμενη εβδομάδα. Εκεί να δείτε φωτογραφία που θα βγει. Ξεκινήστε να φοβάστε από τώρα.
Άντε, όμως, να ξεκινάμε. 30 μέρες μάς έμειναν εδώ στα ξένα.
