Two players. Two sides.

Διάλειμμα (λογικής)

Ουφ, πολύ πράμα. Μία από εδώ, μία από εκεί, τι να πρωτοδείς. Δες κι αυτό, που έλεγε και ο Παπαδήμας στο σχολείο (τω καιρώ εκείνω). Πού τα θυμάσαι αυτά, ε, είναι άτομα από το παρελθόν στο Facebook, τις τρεις φορές το μήνα που μπαίνω (πλέον λαμβάνω και chain mails μέσω Facebook, πανάθεμά με, δε μου’φτανε η προπαγάνδα για τον Άγιο-Νεκτάριο-βοήθειά-μας-όλη-δικιά-μας μέσω email) αν και αυτό το θυμήθηκα από μόνος μου, μνήμη-μάθηση-γενίκευση λογικό να θεωρούμε την ικανότητα μάθησης ως απαίτηση για να χαρακτηρίσουμε ένα σύστημα ευφυές. Από την άλλη, πόση βαρύτητα έχει το παρελθόν (“We literally become what we do- not what we’ve done, or will do. We’re best defined by our actions in the moment.” – RIP Dollhouse) Τι να κάνεις λολ πήγα να γράψω κλάνεις διάβασμα, τσίμπα λίγα κάσιους, το άλλο κεφάλαιο,  άντε, ένα κομμάτι ραβανί ακόμα, ΟΚ. Διάλειμμα. Να δω τα 4 πρώτα λεπτά του LOST; (ναι, υπάρχει, δεν το είδα αλλά αν δεν κρατιέσαι εκεί είναι) Μεγάλα προβλήματα έχω, δεν ξέρω, μήπως να προβληματιστώ περισσότερο για τη Μενεγάκη και τον αποτέτοιο που χώρισαν;

Πολύ πράμα, πολύ πράμα. Κι έχω και να σκέφτομαι γιατί κάποιος να βάλει μία παιδική χορωδία να τραγουδήσει την ιστορία ενός περιπλανώμενου που πάει να κλέψει ένα πρόβατο και τον βλέπουν και αυτός πνίγεται για να μην τον πιάσουν και το φάντασμά του στοιχειώνει ακόμα την περιοχή (δε ρωτάω γιατί να το τραγουδήσει γενικά ο οποιοσδήποτε, γιατί αυτό φαντάζομαι έχει σχέση με την εθνική συνείδηση των Αυστραλών, και για τι να τραγουδούσαν τώρα, για τους ευκαλύπτους (ευκάλυπτους ήθελα να γράψω αλλά το λεξικό θέλει αλλού τον τόνο, τι να πω, μη του χαλάσω το χατίρι) που ανατινάζονται ή τη χωνοειδή αράχνη του Σίδνεϊ;) Ακόμα περισσότερο, γιατί να το βάλουν στην Ισπανία σε μια διαφήμιση εταιρίας κινητής τηλεφωνίας (απάντηση: γιατί πολύ λίγοι Ισπανοί θα καταλάβαιναν τι έλεγε, χώρια όλα τα αυστραλέζικα που έχει μέσα). Αυτά. Τα’ πα και αμαρτία δεν έχω. Το βράδυ ανακεφαλαίωση του τελευταίου LOST, αφού θα’ χω δώσει και θα’ μαι σε φόρμα για συνειρμούς και συνδέσεις. Γεια σας τώρα.

Επανάληψη, Part 2

Στο βάθος βίντεο (δηλαδή, στο τέλος έχει links για βίντεο-επανάληψη, για όποιον βαριέται να διαβάσει και να εκτιμήσει την υπέρτατη προσπάθειά μου)

Χωρίς άλλη καθυστέρηση… Συνεχίζουμε:

Επανάληψη, Part 1

Επειδή ο καιρός γαρ εγγύς, θεώρησα επιβεβλημένη μία επανάληψη στη σειρά πριν ξεκινήσει (και τελειώσει).

(Άσχετο: Μόλις ανακάλυψα ότι το λεξικό που χρησιμοποιώ στο Firefox αναγνωρίζει τις λέξεις “γαρ”, “ου”, “καθείς”, “τουτέστιν” και “οσάκις”. Δεν είναι καν αποκλειστικά ελληνικό, έχει ελληνικές και αγγλικές λέξεις και παρόλα αυτά δεν αναγνωρίζει το “firefox”. Interesting.)

Επειδή, όμως, χρόνος δεν υπήρχε, είπα να καταγράψω τις καλύτερες σκηνές και από τα 5 χρόνια, και να τις βάλω χρονολογικά ώστε να μοιάζει με επανάληψη και να μπορεί  ο καθένας καθείς να επωφεληθεί   (και να έχω πιο αληθοφανή δικαιολογία για το post). Στην αρχή σκέφτηκα να τις χωρίσω σε αστείες/δραματικές/τρομακτικές ή κάτι τέτοιο, αλλά αποφάσισα να βάλω κυρίως τις συγκινητικές/σοκαριστικές (χα, αυτό δεν το έχει το λεξικό), και ίσως να κάνω και άλλο ένα ποστ (και αυτό το έχει; wtf?) με τις πιο πετυχημένες ατάκες.

Σπρώξτε το κάθισμά σας,  λοιπόν, και χαλαρώστε. Η Oceanic Airlines σας εύχεται μια ευχάριστη και ασφαλή πτήση…

Σημάδια Ζωής 8

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να αποδεχτώ ότι δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσω αυτό που έγραφα για το Avatar, γιατί και καιρός έχει περάσει και νομίζω ότι όλοι το έχουν δει (τουλάχιστον μία φορά), οπότε η πιο υγιής λύση είναι να γράψω αυτό και να τελειώνω. Τέλος πάντων, εξακολουθώ να πιστεύω ότι εκτός από πολύ εντυπωσιακό, και χωρίς να αρνούμαι ότι η πλοκή (προς το τέλος, ιδιαίτερα) ήταν λίγο cliché, σου άφηνε κάτι, είτε αυτό ήταν νεοπαγανιστικός σεβασμός για τη φύση, είτε κοινωνική ευαισθησία (όπως είπε κάποιος στο τέλος της ταινίας, “Είμαι η Αλέκα Παπαρρήγα και σας μιλάω μέσα από το Avatar” -και διευκρινίζω ότι δεν ήμουν εγώ, γιατί ήδη ακούω τις φήμες από τις Εστίες.) Σίγουρα δεν ήταν μόνο το στοιχείο του εντυπωσιασμού, γιατί και το Nine ήταν φαντασμαγορικό (με άλλο τρόπο), αλλά δε μου άφησε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση, εκτός από την τελευταία σκηνή πού όντως ήταν πολύ όμορφη, και την Judi Dench να τραγουδάει στα γαλλικά.

Τέλος πάντων. Κατά τα άλλα, μου φαίνεται ότι τελευταία προσέχω περισσότερα τρελά/σουρεαλιστικά πράγματα αλλά αν είναι θα γράψω για αυτό και για τίποτα περίεργα όνειρα άλλη φορά. Προς το παρόν πάω να κοιμηθώ, αύριο είναι και μεγάλη μέρα (λέμε τώρα), γιατί αν όλα πάνε καλά θα είναι η τελευταία μέρα μαθημάτων στο ΕΜΠ. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν είναι καλό ή κακό αυτό, ούτε αν είναι καλό ή κακό το ότι δεν έχω αποφασίσει.

Α, ΥΓ: Γιορτάζω (και) την Παρασκευή. Σκεφτείτε πότε μπορείτε να βγούμε! (όσοι βρίσκεστε εντός Ελλάδας)

Το δέκα το καλό

(Και για όσους έχουν πρόβλημα με τα χαρτιά -ναι, εσύ- το “δέκα” είναι αυτό με το 1 και το 0 :p)

Ούτε ακριβώς στην αρχή του χρόνου είναι, ούτε έχω κλείσει όλες τις εκκρεμότητες από τον προηγούμενο (ένα post που γράφω εδώ και κάτι βδομάδες, συν όοοοοολο το διάβασμα), ας προσποιηθούμε για λίγο ότι έχουμε ένα ολόκληρο νέο έτος μπροστά μας.

Ας ευχηθούμε, λοιπόν, υγεία, ευτυχία, καλή πρόοδο (σε όσους σπουδάζουν), καλή επιτυχία (σε όσους κάνουν αιτήσεις όλων των ειδών), καλή υπομονή (σε όσους δουλεύουν με σαδιστικά αφεντικά), καλά μυαλά, καλά μαλλιά (γιατί όχι), καλό δρόμο, καλό βόλι και, όπως επιμένει κάποιος, χρόνια πολλά. Και ας συνειδητοποιήσουμε έστω και ένα πράγμα για τον εαυτό μας μέσα στη νέα χρονιά. Ας κάνουμε αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους* και ας θυμηθούμε ότι όταν κάνουμε κάτι στη ζωή μας (πχ, λέμε τώρα, να σπουδάζουμε) δεν κάνουμε μόνο αυτό, αλλά ταυτόχρονα ζούμε και τη ζωή μας, και θα έπρεπε να κάνουμε τις επιλογές μας από αυτή την οπτική γωνία. Δε σπουδάζουμε για κανέναν άλλον, αλλά για μας. Αυτό το γράφω και μπας και εμπνεύσει κανέναν άλλον, αλλά κυρίως για να το έχω εδώ αν χρειαστώ υπενθύμιση.

Up next: Το ρημαδιασμένο post για το Avatar, και μετά μαραθώνιος LOST (μην ξεχνιόμαστε).

* Το παρόν δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση προτροπή για παράνομες πράξεις και ο συγγραφέας δεν μπορεί να θεωρηθεί ηθικός ή φυσικός αυτουργός ή να εναχθεί δικαστικώς για τα παραπάνω. Ευχαριστώ.

BLOOD FOR THE BLOOD GOD

Blood rage: +10 HP, ignore effects of weather for 1d6 + 2 rounds.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

(και ευχαριστώ για την εισβολή του προηγούμενου post)

Amazon books

Τυχαία σκέψη της εβδομάδας

Ή εγώ είμαι λίγο αρρωστημένος, ή έπρεπε  να διαλέξουν ένα λογότυπο που να μη θυμίζει λοιμώδη νοσήματα.

Συνωμοτεί για να σε…

Μα τώρα εγώ φταίω; Αφού χθες αποφάσισα επιτέλους να ασχοληθώ με όλες τις εργασίες που έχουν μαζευτεί απο’δω κι απο’κεί, και κατάφερα επιτέλους να σηκωθώ να πάω στη βιβλιοθήκη από το πρωί, με την προοπτική να κάτσω να κάνω δουλειά μέχρι το απόγευμα, το ίδιο και σήμερα, ανακαλύπτω ότι η βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή μετά τις 2 λόγω απεργίας. Χθες και σήμερα. Και φυσικά, αυτό το έμαθα χθες στις 2.30, όταν επέστρεψα στη βιβλιοθήκη μετά το μάθημα. Αφού είχα αφήσει κλειδωμένο στο ντουλαπάκι το laptop, γιατί κανείς δε μου το είπε, και ήταν γραμμένο μόνο σε κάτι χαρτιά που μου φαίνεται ότι μονίμως υπάρχουν, και απλώς τα ανανεώνουν με την ημερομηνία της επόμενης απεργίας. (Έπρεπε να το υποψιαστώ όταν είδα ότι η υπάλληλος στην είσοδο ήταν χαρούμενη, αυτό δεν είναι φυσιολογική κατάσταση. Δεν ξέρω αν απλώς χαιρόταν που θα έφευγε νωρίτερα ή αν έτριβε τα χέρια της μετά το διαβολικό σχέδιο τους να εγκλωβίσουν τους φοιτητές έξω από τη βιβλιοθήκη).

Τελικά γύρισα σπίτι, παρέα με το laptop, μετά από μισή ώρα τηλεφώνων (τουλάχιστον ανακάλυψα την “κρυφή” είσοδο της βιβλιοθήκης- nice try, ΕΜΠ, but you’ll have to do better), και πέρασα άλλη μιάμιση ώρα παλεύοντας με το router (συγχαρητήρια, Belkin, είναι πανέξυπνη η ιδέα να χάνεις την πρόσβαση στο web interface όταν ρυθμίζεις το router να δουλεύει σαν access point). Συμπέρασμα: δουλειά χθες μηδέν. Να δούμε σήμερα. Καλύτερα να καθόμουν να παίξω Plants vs. Zombies (ευχαριστώ, Βάσια, δεν είχα τίποτα να κάνω τις δυο μέρες από τη ζωή μου που μου έφαγε το παιχνίδι έτσι κι αλλιώς).

 

Σε τελείως άσχετα νέα, και για να γκρινιάζουν κάποιοι κάποιοι, κατέληξα ότι οι Βρετανοί είναι πολύ καλύτεροι στο να φτιάχνουν trailer από τους Αμερικανούς: για σύγκριση, δείτε εδώ αντί για αυτό και αυτό.

Και τώρα… δουλειά! (λέμε τώρα).