BLOOD FOR THE BLOOD GOD

Blood rage: +10 HP, ignore effects of weather for 1d6 + 2 rounds.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

(και ευχαριστώ για την εισβολή του προηγούμενου post)

Amazon books

Τυχαία σκέψη της εβδομάδας

Ή εγώ είμαι λίγο αρρωστημένος, ή έπρεπε  να διαλέξουν ένα λογότυπο που να μη θυμίζει λοιμώδη νοσήματα.

Συνωμοτεί για να σε…

Μα τώρα εγώ φταίω; Αφού χθες αποφάσισα επιτέλους να ασχοληθώ με όλες τις εργασίες που έχουν μαζευτεί απο’δω κι απο’κεί, και κατάφερα επιτέλους να σηκωθώ να πάω στη βιβλιοθήκη από το πρωί, με την προοπτική να κάτσω να κάνω δουλειά μέχρι το απόγευμα, το ίδιο και σήμερα, ανακαλύπτω ότι η βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή μετά τις 2 λόγω απεργίας. Χθες και σήμερα. Και φυσικά, αυτό το έμαθα χθες στις 2.30, όταν επέστρεψα στη βιβλιοθήκη μετά το μάθημα. Αφού είχα αφήσει κλειδωμένο στο ντουλαπάκι το laptop, γιατί κανείς δε μου το είπε, και ήταν γραμμένο μόνο σε κάτι χαρτιά που μου φαίνεται ότι μονίμως υπάρχουν, και απλώς τα ανανεώνουν με την ημερομηνία της επόμενης απεργίας. (Έπρεπε να το υποψιαστώ όταν είδα ότι η υπάλληλος στην είσοδο ήταν χαρούμενη, αυτό δεν είναι φυσιολογική κατάσταση. Δεν ξέρω αν απλώς χαιρόταν που θα έφευγε νωρίτερα ή αν έτριβε τα χέρια της μετά το διαβολικό σχέδιο τους να εγκλωβίσουν τους φοιτητές έξω από τη βιβλιοθήκη).

Τελικά γύρισα σπίτι, παρέα με το laptop, μετά από μισή ώρα τηλεφώνων (τουλάχιστον ανακάλυψα την “κρυφή” είσοδο της βιβλιοθήκης- nice try, ΕΜΠ, but you’ll have to do better), και πέρασα άλλη μιάμιση ώρα παλεύοντας με το router (συγχαρητήρια, Belkin, είναι πανέξυπνη η ιδέα να χάνεις την πρόσβαση στο web interface όταν ρυθμίζεις το router να δουλεύει σαν access point). Συμπέρασμα: δουλειά χθες μηδέν. Να δούμε σήμερα. Καλύτερα να καθόμουν να παίξω Plants vs. Zombies (ευχαριστώ, Βάσια, δεν είχα τίποτα να κάνω τις δυο μέρες από τη ζωή μου που μου έφαγε το παιχνίδι έτσι κι αλλιώς).

 

Σε τελείως άσχετα νέα, και για να γκρινιάζουν κάποιοι κάποιοι, κατέληξα ότι οι Βρετανοί είναι πολύ καλύτεροι στο να φτιάχνουν trailer από τους Αμερικανούς: για σύγκριση, δείτε εδώ αντί για αυτό και αυτό.

Και τώρα… δουλειά! (λέμε τώρα).

And Jacob created Wednesday, and it was good

“On Wodensday, he walked the castle. The heart of the Dreaming is as large as the Dreaming itself”, λέει ο Neil Gaiman.

Άσχετο αυτό, αλλά παντού χωράει διαφήμιση του Sandman. Tο βασικό είναι ότι από τις 3 Φεβρουαρίου και μετά, κλείνει το πρόγραμμα της Τετάρτης καθώς επιστρέφει η συνήθεια που έγινε λατρεία κρακ. Ξεσκονίστε σκληρούς και dvd, ξεκινήστε επαναλήψεις, ετοιμαστείτε για συγκλονιστικές ανακεφαλαιώσεις εδώ. Όσοι γκρινιάζουν για τη σημασία που δίνεται στο θέμα (ναι, εσύ) και όσοι το θεωρούν “αργό” και “μπλεγμένο” να σωπάσουν για πάντα, ή τουλάχιστον για τα υπόλοιπα 18 επεισόδια. Βεβαίως, μένουν ακόμα 11 εβδομάδες, αλλά who’s counting?

Paranormal Stupidity

Μετά από 10+ μέρες σε ένα νοσοκομείο, αρχίζεις να αποκτάς άλλη αντίληψη για τα πράγματα, μέχρι που φτάνεις στην επιφοίτηση- συγκεκριμένα, στις Μεγάλες Αλήθειες ότι α) οι γιατροί πηγαινοέρχονται σε αγέλες για να φοβάσαι να τους ρωτήσεις σχετικά με την κατάστασή σου, β) όταν είναι μόνοι τους εξαφανίζονται, γιατί ξέρουν ότι αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσει ο καθένας διαφορετικά πράγματα, και γ) αν δεν υπήρχαν τα νοσοκομεία, η βιομηχανία χαμομηλιού θα είχε καταρρεύσει προ πολλού.

Δεν ξέρω αν είναι αυτή η νέα αντίληψη για τη ζωή που μου άνοιξε τα μάτια, ή αν όντως η ταινία ήταν απλώς τόσο μπαρούφα, αλλά το ότι συμφώνησα να δω το Paranormal Activity σίγουρα δε θα μπει ποτέ στο top-10 των καλύτερων αποφάσεών μου. (Συγχαρητήρια για την έμπνευση, Γιώργο. Κερδίζεις αποκλεισμό από άλλες προτάσεις ταινιών μέχρι το τέλος του χρόνου και την υποχρέωση οργάνωσης μίας βραδιάς Buzz. Το κουπόνι σου στο ταμείο!)

Αν δεν το έχετε ακούσει, ή, που είναι και πιο πιθανό, αν διαβάζετε τη δημοσίευση μετά από χρόνια (όταν το blog έχει πλέον αποκτήσει το status κλασσικού που του αξίζει), πρόκειται για μία ταινία που διαφημίζεται ως τόσο τρομακτική που πολλοί θεατές αναγκάστηκαν να φύγουν στη μέση γιατί δεν άντεχαν άλλο από το φόβο. Μυστηριώδη φαινόμενα. Ερασιτεχνική παραγωγή. Σοκαριστικό φινάλε. Καλό ακούγεται, ε; Ναι, καλά.

Δεν προσπαθώ να προσποιηθώ ότι δεν τρομάζω- το αντίθετο, μάλιστα. Θυμάμαι ακόμα ότι όταν είχα δει την Ένατη Πύλη είχα εφιάλτες. Μετά το Ορφανοτροφείο (που θεωρώ από τα καλύτερα θρίλερ που είδα τα τελευταία χρόνια), δε, όταν γύρισα σπίτι και είδα μέσα στο σκοτάδι ένα φωτιστικό που κανονικά είναι σε άλλο δωμάτιο, μόνο έμφραγμα δεν έπαθα. Θα έλεγα έως και ότι τρομάζω με πράγματα με τα οποία οι άλλοι βάζουν τα γέλια. Γι’ αυτό, λοιπόν, μου έκανε εντύπωση που αυτή η ταινία μού προξένησε μηδέν συναισθήματα.

Δε λέω, είχε δύο-τρεις σκηνές που σίγουρα σε κάνουν να ανατριχιάσεις. Επίσης, πιστεύω ότι η παραγωγή ήταν πολύ καλή, ιδιαίτερα αν θεωρήσεις ότι είναι low-budget ταινία. Και, αν εξαιρέσεις το πώς αυτά τα δύο νέα άτομα ζούσαν σε αυτό το απίστευτα τεράστιο σπίτι με πισίνα, και το προβλέψιμο φινάλε, και η πλοκή δεν ήταν κακιά. Απλά δεν ήταν τρομακτική.

Θα μου πεις τώρα, γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά, και τρώω και το χρόνο όσων κάθονται και τα διαβάζουν (αφορμή ψάχνεις να χαζέψεις, ε;;;). Και η αλήθεια είναι ότι κι εγώ δεν πολυ-ξέρω, αλλά μιας και έγραψα μέχρι εδώ, ας αναφέρω μία εναλλακτική για το Paranormal Activity: Drag me to hell YEAH. Και τρομακτικό (Sylvia Ganusssshhhh…), και αστείο (επίτηδες), και με ωραίο τέλος. Τρία σε ένα. Α, και κατσίκες που μιλάνε- τέσσερα.

Φτου και βγαίνω

Καλά, θα τα πούμε και από κοντά (καλύτερα σε λίγες μέρες και ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ) αλλά πρώτα από όλα, ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Γενικά, δεν είχα πολυκαταλάβει το τι θα γινόταν (όπως και όταν πήγα ERASMUS- μια ωραία πρωία βρέθηκα να αναρωτιέμαι γιατί όλοι γύρω μου μιλάνε ισπανικά). Καλύτερο αυτό, γιατί γλίτωσα και το άγχος. Έπρεπε, λοιπόν, να φτάσω να είμαι σε μια άδεια αίθουσα, ξαπλωμένος σε ένα φορείο, καλυμμένος με το κλασικό πράσινο σεντόνι,  πριν αντιληθφώ όντως ότι σε λίγο θα με νάρκωναν και θα άρχιζαν να κόβουν και να ράβουν και να κάνουν και να ράνουν και διάφορα άλλα. Και ενώ και πάλι δεν μπορώ να πω ότι πανικοβλήθηκα (raawwrr, go me), γιατί όλοι έλεγαν ότι είναι πολύ απλή επέμβαση κτλ, ήταν ένα σοκ. Αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι το εξής: Ήταν πολύ παρήγορο ότι εκείνες τις στιγμές σκεφτόμουν εσάς, τις ευχές και τις σκέψεις σας. Και προφανώς σας ευχαριστώ και για τα τηλέφωνα, και για το ότι ήρθατε μετά, αλλά κυρίως γιατί εκείνα τα λεπτά θα ήταν πολύ πιο κρύα χωρίς εσάς.

ΟΚ, υπόσχομαι τέλος οι μελοδραματισμοί. Α, και μην περιμένετε να έχω διαβάσει σύντομα τα άπειρα chain mail που έλαβα τόσες μέρες (το πιάσαμε το υπονοούμενο;;;)

Tonight’s the night

Είχα σκοπό να γράψω για τα αποτελέσματα των εκλογών, τον καιρό, το πώς αισθάνομαι τώρα που ήρθε ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα (Buzzinga!), αλλά προέκυψε κάτι σημαντικότερο, οπότε τα προηγούμενα θα πρέπει να περιμένουν.

Την άλλη βδομάδα θα κάνω την εγχείρηση, και μου είπαν ότι πρέπει να μπω από σήμερα στο νοσοκομείο για να κρατήσω το κρεβάτι (…). Ενδέχεται να βγω το σ/κ, αλλά ακόμα δεν ξέρω τίποτα, οπότε, σε περίπτωση που δεν καταφέρω να μιλήσω με κανέναν τις επόμενες μέρες , αφήνω την ειδοποίηση εδώ να μη μη με ψάχνετε. Λογικά η εγχείρηση θα γίνει την Τρίτη, και θα κάτσω και όλη την άλλη εβδομάδα μέσα (καλά, τότε σίγουρα θα πάρω τηλέφωνο, για να οργανώσω τις επισκέψεις σας, ε; ΕΕΕ;)

Αυτά λοιπόν, περαστικά μου και αναμείνατε τηλεφώνημα.

Λίγο απ’όλα

Εντάξει λοιπόν, by popular demand (ναι, εσένα λέω), σπάμε τη σιωπή μας και μιλάμε επί παντός τυχαίου θέματος που μας έχει έρθει στο μυαλό τις τελευταίες ημέρες (και λές “μας” γιατί περιλαμβάνω και τα προϊστορικά μικρόβια που έχουν καταλάβει τμήματα του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου μου. Αν δε με πιστεύετε, διαβάστε Το Σμήνος). Σούπερ αποκάλυψη

Σημάδια Ζωής 7

Μάλιστα. Περίεργη μέρα σήμερα. Εκτός του ότι ξύπνησα με μια ιδέα για το πώς έπεσε το supply drop στο δεύτερο κύκλο του LOST, από τη μία μεριά του σπιτιού ο ουρανός είναι καταγάλανος και από την άλλη κίτρινο-κόκκινος, με έναν κόκκινο ήλιο (επίσης ανακάλυψα ότι κρέμεται μία μόνο κάλτσα εδώ και καμιά βδομάδα- λιγότερο τρομακτικό, αλλά συνεισφέρει και αυτό), κι εγώ δεν ξέρω αν πρέπει να αναρωτηθώ πού λαμπαδιάζουν πάλι ή αν έχει έρθει η Αποκάλυψη. Αν κάποιος από εσάς έχει δει τηλεόραση τις τελευταίες μέρες και έχει ενημερωθεί σχετικά, ας με πληροφορήσει παρακαλώ (εδώ δεν πήρα χαμπάρι για αυτό, αν τελικά είναι επίσημο – εντάξει, εσύ (ναι, εσύ) που γκρινιάζεις για το αντικείμενο του μπλογκ μπορείς τώρα να διαβάσεις χωρίς φόβο).

Το συμπέρασμά μου μετά από δύο βδομάδες, πάντως, είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεισέφεραν και οι άνθρωποι σε αυτή την εντύπωση, βέβαια- τίποτα δε σε καλωσορίζει καλύτερα στην πόλη σου από τα ΜΑΤ σε κάθε γωνία την πρώτη φορά που κατεβαίνεις στο κέντρο (home, sweet home!).  Και τώρα διακόπτω τη σύντομη ενημέρωση για να συνεχίσω το φεστιβάλ ταινιών στο σπίτι (να’ναι καλά το Videorama που έριξε τις τιμές όσο έλειπα. Triumph!)