Άντε, άντε

Άντε, άντε. Μπαρουφέτοι και μπαρουφέτες του κόσμου, συμμαζέψτε, ντυθείτε, ισιωθείτε, φτιαχτείτε και άντε να υποδεχθείτε. Και του χρόνου!
(Όχι αυτού που μπαίνει σε λίγο, του άλλου.)

Τυχαία σκέψη της εβδομάδας #2

Διαμαρτυρία για τις περικοπές στις δαπάνες για την παιδεία (με επίκαιρες αναφορές, βεβαίως βεβαίως):

Επίσης, μόλις πέρασε κάτω από το παράθυρό μου ένας κυριούλης που έσερνε κάτι που έμοιαζε  με σκάφη, μέσα στο οποίο ήταν ξαπλωμένο ένα κοριτσάκι (ελπίζω η κόρη του). ΟΚ, δεν είναι ακριβώς η συνηθισμένη κατασκευή για έλκηθρο, αλλά με την κρίση δεν μπορείς να πεις και τίποτα. Πιο επίσης, ένας νιος προσπαθεί να γράψει κάτι στα παρμπρίζ, αλλά δεν του βγαίνει, και ταυτόχρονα φαίνεται να παίζει χιονοπόλεμο με… τα αυτοκίνητα; Θα σας γελάσω, και δεν το θέλω.

Μα 26 Νοεμβρίου και να το στρώνει; Φτιάχνουν χιόνι πάντα τόσο νωρίς ή τους έμεινε στοκ από πέρσι; Τι να πω, περίεργη χώρα.

Οδηγός επιβίωσης στο Εδιμβούργο

1. Μην εμπιστεύεσαι τον ουρανό.

Το ότι αυτή τη στιγμή έχει έναν πανέμορφο, καταγάλανο ουρανό δε σημαίνει ότι σε μία μισή ώρα δε θα ρίχνει καρέκλες ενώ θα προσπαθείς να περπατήσεις αντίθετα σε έναν παγωμένο αέρα.
1α. Είδη που αναγράφουν “Do not refrigerate” υπονοούν “Do not leave in the kitchen overnight”, εκτός κι αν δε σε πειράζει αντί για λάδι να χρησιμοποιήσεις ένα αηδιαστικό άσπρο πράγμα.

 

2. Μην εμπιστεύεσαι τους χάρτες.

Η πόλη έχει υψόμετρο. Ή μάλλον, υψόμετρα. Ακόμα κι αν φαίνεται ότι δύο δρόμοι διασταυρώνονται, κοίτα προσεκτικά γιατί ίσως να μην μπορείς να πας από τον έναν στον άλλον εκτός κι αν θες να κάνεις bungee jumping. Και που να τρέχεις τώρα για σκοινιά βραδιάτικα…

 

3. Οι άνθρωποι  μιλάνε περίεργα. Deal with it.

Η γιαγιά που θα σταματήσεις στο δρόμο να ρωτήσεις για οδηγίες κατά πάσα πιθανότητα θα είναι υπερ-φιλική και εξυπηρετική, αλλά ενδέχεται να καταλαβαίνεις περίπου το 0% του τι σου λέει. Τουλάχιστον απόλαυσε την προφορά και σκέψου πόσο χειρότερο είναι για τις μηχανές.
3α. Οι δρόμοι έχουν παραπλανητικά ονόματα. Που χου: (φωτογραφία όχι δικιά μου, από εδώ)

Όχι, δε διαβάζεται όπως νομίζεις.

 

4. Μην τρομάζεις.

Κάποιος ρίχνει πυροτεχνήματα για να γιορτάσει τις δύο βδομάδες μέχρι τα γενέθλια της γιαγιάς του; Μεταλλικές μπάλες πέφτουν και κανόνια πυροβολούν κάθε μέρα στη 1 το μεσημέρι; Γυρίζεις σπίτι το βράδυ και βλέπεις κόσμο να κοιμάται στο δρόμο τύφλα; Πφφφ. Grow up.

 

5. Κάπου κάπου, κοίτα ψηλά. Ή απλώς έξω από το παράθυρο.

Φανταστικά Νέα!

Μία σύνοψη των γεγονότων της προηγούμενης εβδομάδας, που πιθανώς να μη μαθεύτηκαν παντού, αλλά αξίζει κανείς να γνωρίζει.

Όπως αναφέρει το Yahoo!News, ραγδαίες εξελίξεις σημειώθηκαν στη Νέα Ζηλανδία- φαντάζομαι όλοι έχετε ακούσει για τη “Hobbit crisis” από την οποία υποφέρει το νησί τον τελευταίο καιρό . Ενώ φαινόταν ότι η κατάσταση έβαινε προς αποκλιμάκωση και ακούγονταν όλο και περισσότερο ελπίδες για σταθεροποίηση της οικονομίας, η υπόθεση πήρε φωτιά εκ νέου: Η αφορμή δόθηκε από ομάδα χόμπιτ που φέρονται να προκάλεσαν υλικές ζημιές γύρω από γνωστό πανδοχείο. Το επόμενο πρωί, συμπλοκές σημειώθηκαν σε διάφορες πόλεις ενώ αυξήθηκαν κατακόρυφα οι καταγγελίες για επιδρομές σε πεζούς και έφιππους ταξιδιώτες στους περιφερειακούς δρόμους.

Για προβοκάτσια μιλάει ο δήμαρχος του Χόμπιτον

Τη στιγμή που πληθαίνουν οι κραυγές για καταδίκη των υπευθύνων, αρκετοί διακεκριμένοι πολίτες του Σάιρ κρατούν επιφυλακτική στάση. “Είναι απορίας άξια μία τέτοια πράξη, όταν οι επιδρομές έχουν σταματήσει εδώ και δύο εβδομάδες κοινή συναινέσει. Είναι σαφές ότι τέτοιες ενέργειες συμφέρουν μόνο όσους θέλουν να προσβάλουν την ισχύ της Συμφωνίας“, δήλωσε ο δήμαρχος του Χόμπιτον, ωστόσο αρνήθηκε να απαντήσει όταν ερωτήθηκε αν με τη δήλωσή του καταδείκνυε τους νάνους ως υπαιτίους.

Νέες προκλήσεις από περιθωριακές ομάδες

Εν τω μεταξύ, πληθαίνουν οι ψίθυροι που συνδέουν τα γεγονότα με τους πρόσφατους βανδαλισμούς στα ερείπια της Οσγκίλιαθ. Πολλοί πιστεύουν ότι τα συνθήματα που βρέθηκαν γραμμένα στον αρχαιολογικό χώρο, όπως “Το Σάιρ στους Σαϊριανούς” και “Το ύψος δεν παίζει ρόλο”, είναι δείγματα αναζωπύρωσης της δράσης ριζοσπαστικών φατριών, που είχαν στο παρελθόν χρησιμοποιήσει αντίστοιχες φράσεις ως σλόγκαν. Ο Αρχικαβαλάρης του Ρόαν αρνήθηκε να σχολιάσει, σπεύδοντας να υπενθυμίσει ότι η περιοχή εμπίπτει στη δικαιοδοσία της Γκόντορ.

Απραξία από το Συμβούλιο

Σιγή φαίνεται να τηρεί και το Συμβούλιο των Ελευθέρων Λαών, προτιμώντας να μη δώσει υπόσταση στις φήμες. Η μόνη δήλωση προέρχεται από τον εκπρόσωπο των Εντ, ο οποίος συνέστησε ψυχραιμία και υπομονή, τονίζοντας ότι “οι ενέργειες της στιγμής ποσώς επηρεάζουν την πορεία της ιστορίας στο διάβα του χρόνου“.

Υπενθυμίζεται ότι οι ενέργειες είναι το πρώτο δείγμα ταραχών εδώ και δύο εβδομάδες, μετά τη συνθήκη χόμπιτ-ξωτικών. Για το θέμα προτίμησαν να μην κάνουν δηλώσεις η Ζήνα, επικαλούμενη ουδετερότητα, και τα μεταλλαγμένα πρόβατα του Black Sheep, λόγω ακατάληπτης προφοράς. Τον ίδιο λόγο επικαλέστηκε και πληθώρα άλλων κατοίκων της Νέας Ζηλανδίας.

ΣΗΜΑΔΙΑ ΖΩΗΣ 10

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ INTERNATIONAL CAPS LOCK DAY. ΒΓΕΙΤΕ ΕΞΩ ΚΑΙ ΓΡΑΨΤΕ ΠΑΝΤΟΥ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ (ΝΑΙ, ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ, ΤΑΤΟΥΑΖ, ΡΑΒΑΣΑΚΙΑ ΚΑΙ ΓΚΡΑΦΙΤΙ). ΞΕΔΩΣΤΕ CYBER-ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΣΑΣ ΑΚΟΥΕΙ.

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΩ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΟΥ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΕΝΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΟΣΤ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΟΣΟ ΑΝΟΥΣΙΟ Η ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΙΣΧΥΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ (ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΔΕΝ ΠΙΑΝΕΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΥΣΙΟ). ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΕΣΜΕΥΣΗ.

ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ, ΒΓΑΙΝΩ. ΑΝΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΕΒΡΕΧΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΦΥΣΑΕΙ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΛΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ.

By popular demand

ΟΚ, επειδή υπήρξε γενική ζήτηση και κράξιμο επιμονή, πάρτε μία πρώτη φωτογραφική δόση Εδιμβούργου, μέχρι να έρθει το μεγαλύτερο ποστ:

Ξεκινάμε με τα βασικά, για να μην ξεχνιόμαστε: Εδώ δεν είναι Αγγλία, και ουαί και αλίμονο σε όποιον μπλεχτεί. Απ’όλα έχει ο μπαξές: πρωτεύουσα, βουλή, εκπαιδευτικό σύστημα, όλα τα συμπράγκαλα που πρέπει να έχει κάθε ημι-αυτόνομο (ας πούμε) έθνος που σέβεται τον εαυτό του. Και χαρτονόμισμα, φυσικά:

Από τρεις διαφορετικές τράπεζες, παρακαλώ.

Για την πόλη, τώρα, πολλά λένε: Παραμυθένια, μαγική, μοναδική και δε συμμαζεύεται. Δεν ξέρω, κρίνετε για τον εαυτό σας. Εγώ πάντως νομίζω δε θα’χω πρόβλημα να βάζω φωτογραφίες συχνά. Δείτε και πείτε:

Στο βάθος κάστρο, στο έμπρος ένας καβαλάρης που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή.

Μα πόσες τέτοιες θα βγάλω.

Και θάλασσα έχω…

…και ποτάμι:

Τεσπα, περίπου. Δηλαδή υπάρχει ποτάμι, αλλά ή που θα φέρνει πιο πολύ σε ρυάκι ή που θα’ναι φαρδύ και ψιλοπανβρώμικο- σε κάθε περίπτωση, δεν είναι και πολύ να το περηφανεύεσαι.

Συνεχίζομεν:

Αυτό τώρα κάτι μου θυμίζει… Anyway, πάρε και μια θέα από το καινούριο κτίριο της Σχολής:

Guest star κάποια εκκλησία ως Μίνας Μόργκουλ, και στο ρόλο της Μίνας Τίριθ το Τζαμί (με ωραιότατο φαγητό, παρεμπτιπτόντως, και σιγά που πίστεψε κανείς ότι δε θα είχα ψάξει επί του θέματος)

Όχι ότι και το παλιό κτίριο υστερεί σε θέα, βέβαια:

Τα οποία κτίρια, μπάι δε γουέι, είναι δίπλα σε αυτό:

το οποίο εδώ το λένε πλατεία, αλλά για τα ελληνικά δεδομένα θα ήταν πιο κοντά σε εθνικό δρυμό. Δεν μπορώ να πω, έχει πράσινο η πόλη, όπως αυτό το διακριτικό παρκάκι κοντά στο σπίτι:

Αυτά προς το παρόν. Νεότερα σύντομα. Στείλτε και κανα mail (όσοι εφησυχάζονται με το χαλασμένο τηλέφωνό τους και δε δίνουν σημεία ζωής).

So, how’s the drink?

Ναι, ναι, δύο εβδομάδες στο Εδιμβούργο και δεν έχω γράψει τίποτα, αλλά έλα που δεν είχα ίντερνετ στο σπίτι και, στο κάτω κάτω, σήμερα έχουμε πιο σημαντικές επετείους. Έξι χρόνια πριν, λοιπόν, μία σεμνή και ταπεινή πανάκριβη σειρά ξεκίνησε να προβάλεται για να μεταμορφωθεί σε τηλεοπτικό και πολιτιστικό φαινόμενο και να δώσει αφορμή σε διάφορους σε όλο τον κόσμο να γράψουν αναλύσεις επί αναλύσεων, και σε εμένα δικαιολογία να χαζολογάω αντί να ασχολούμαι με τη σχολή. Ακόμα δεν έχω κάτσει να συγκεντρωθώ αρκετά για να γράψω σχόλια και τελική ανάλυση (θα έρθει και αυτό), αλλά δεν μπορούσα να αφήσω να περάσει η μέρα της πτώσης της έναρξης της σειράς χωρίς κανένα σχόλιο.

Το βασικό πρώτα: σε αντίθεση με πολύ κόσμο (αλλά συμφωνώντας με πολλούς άλλους), είμαι ικανοποιημένος από το τέλος και από τη σειρά συνολικά (που είναι και το πιο σημαντικό). Ναι, δε θα με πείραζε να να πάρω κι άλλες απαντήσεις, αλλά τα σημαντικά (ή τουλάχιστον τα σημαντικά για μένα) πράγματα είτε εξηγήθηκαν ξεκάθαρα είτε απαντήθηκαν με αρκετά υπονοούμενα ώστε να μπορώ να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα. Στο κάτω κάτω, δύο ώρες δε θα μπορούσαν να αναιρέσουν 100τόσα επισόδεια και όλα όσα αυτά περιείχαν- εδώ κάτι θα μπορούσα να γράψω για Ιθάκες και άλλα Νησιά, αλλά θα κρατηθώ.

Ποτέ δε σταμάτησα να θέλω εξηγήσεις για τα μυστήρια, αλλά από ένα σημείο και μετά (και ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος) αποφάσισα να εστιάσω σε αυτό που πραγματικά είναι το αντικείμενο της σειράς: οι χαρακτήρες- και, ένα βήμα παραπέρα, οι άνθρωποι γενικότερα. Άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής και με τόσο διαφορετικές ιστορίες να προσπαθούν να συμβιώσουν μεταξύ τους, να αποβάλουν το παρελθόν τους και να φτιάξουν καινούριες ζωές. Να χρησιμοποιούν και να χρησιμοποιούνται. Να προβληματίζονται για την ελευθερία τους, να θυσιάζουν ό,τι τους είναι πολύτιμο (χρήματα, οικογένεια, αξίες), να υποχρεώνονται να κάνουν δύσκολες επιλογές. Να κάνουν λάθος. Όταν έχουν φτάσει στον πάτο και δεν θέλουν καν να σκεφτούν ότι μπορούν να σηκωθούν, να αντιμετωπίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό και την πορεία που τους οδήγησε εκεί (κανείς δεν είναι άσπρος ή μαύρος, όπως και στην πραγματικότητα. Όλοι κάνουν λάθη και μπορεί να πιάσουν πάτο- η ιστορία του Jack δεν αφήνει καμία αμφιβολία) Και, στο τέλος, να σκέφτονται τι θα άλλαζαν αν πραγματικά μπορούσαν να αλλάξουν το παρελθόν τους, και ποιοι θα ήθελαν να είναι, για να φτάσουν στην ουσία τους. Και το ότι κατάφερα να ταυτιστώ με όλους σχεδόν τους χαρακτήρες σε διάφορες στιγμές, ακόμα και τους πιο γλειώδεις και αντιπαθητικούς, το θεωρώ μεγάλη επιτυχία της σειράς- ακόμα και το να εύχεσαι να γλιστρήσει η Kate και να πέσει στον γκρεμό -ουπς!- εκεί που ταλαντώνεται τρέχοντας, μάλλον είναι σημάδι ότι σε αγγίζει αρκετά η σειρά.

Ήξεραν από την αρχή τι ακριβώς θα έκαναν; Όχι- και ούτε έχουν πει ποτέ το αντίθετο. Αλλά πράγματα όπως το άσπρο-μαύρο ήταν από την αρχή ενσωματωμένα στη σειρά, πολύ πριν εμφανιστούν στο πρόσωπο του Jacob και του αδερφού του. Υποτίθεται ότι μεταξύ πρώτου και δεύτερου κύκλου έκατσαν και οργανώθηκαν και σχεδίασαν την πορεία των επόμενων ετών. Όταν η Penny έγραφε στον Desmond “All we really need to survive is one person who truly loves us”, δηλαδή, είχαν ήδη αποφασίσει για constants και λοιπά (εν ζωή ή μετά θάνατον); Φαντάζομαι πως όχι. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία, για μένα, έχει ότι κατάφεραν να τα εντάξουν όλα αυτά σε ένα συνεκτικό πλαίσιο, ώστε να μη φαίνονται ξένες μεταξύ τους σκηνές με περιεχόμενο και ύφος πολύ διαφορετικό. Φιλοσοφίες, περιπέτεια, επιστημονική φαντασία, Ερωτικά Πολύεδρα Από Την Κόλαση, τρελά cliffhangers και μυστήρια που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς αν δε τα σκεφτείς και τα συζητήσεις… Όλα αυτά είναι LOST, και χωρίς οποιοδήποτε από αυτά τα στοιχεία η σειρά θα ήταν διαφορετική (και θα τολμούσα να πω χειρότερη) από αυτό που τελικά κατέληξε να είναι.

Namaste, and good luck.

Σημάδια Ζωής 9

Ήρθε πάλι ο καιρός να ξεσκονιστούν οι ιστοί και η σκόνη που έχουν μαζευτεί εδώ γύρω- τι να σου κάνεις, καλοκαίρι είναι αυτό. Όχι τίποτα άλλο, αλλά έλαβα και παράπονα ότι δεν έχω γράψει πρόσφατα (καλά, τίποτα καλύτερο δεν έχετε να κάνετε από το να κοιτάτε τις λιμνούλες και τα γεφυράκια εσείς εκεί πάνω;), οπότε, προς ικανοποίηση αυτών και για διευκόλυνση των μελλοντικών υποκειμένων πολιτών που θα αναλάβουν τη συγγραφή της βιογραφίας μου, παραθέτω συνοπτική περιγραφή του καλοκαιριού έως τώρα (ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΚΟΝΙΤΣΕΣ!)

Hide your children

(Not to be confused with “Tell your children”)

Νομίζω δε χρειάζεται να αναφερθώ ξανά στην άποψή μου για το Paranormal Activity… Είτε σας άρεσε είτε δε σας άρεσε, πάντως, είτε σας τρόμαξε είτε όχι, νομίζω θα συμφωνήσουμε όλοι στο εξής: το τρέιλερ για τη συνέχεια (θα’ χει και πάρτ τού, τρομάρα του) είναι λες και το έφτιαξαν επίτηδες για να είναι όσο λιγότερο τρομακτικό γίνεται. Τώρα, μάλλον κάτι άλλο θα είχαν στο μυαλό τους, γιατί αυτό δε μου ακούγεται πολύ λογικό από άποψης μάρκετινγκ, αλλά επειδή τις τελευταίες μέρες η σκέψη μου επικεντρώνεται αποκλειστικά στο α) πώς να τελειώσω τη ριμάδα τη διπλωματική και β) τι μπορώ να κάνω για να μη δουλέψω πάνω στη ριμάδα τη διπλωματική, δε θα επεκταθώ και θα αφήσω την κρίση στους ειδικούς. Ή σε εσάς. Δείτε και μόνοι σας και διαλέξτε.

Από την άλλη μεριά, το παρακάτω είναι απλώς τέλειο και πολύ πιο τρομακτικό από το προαναφερθέν τρέιλερ (όχι ότι αυτό λέει κάτι). Δυναμώστε και λίγο τον ήχο για extra effect.

Are you there, God?

Το ταξίδι για αυτογνωσία είναι ένα, όπως και όπου και να την ψάχνεις: στα βιβλία, στα βουνά, στην εκκλησία ή… στο Internet; Ναι, γιατί όχι. Έτσι κι αλλιώς, “Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic“, οπότε γιατί να μην εμπιστευτούμε τον υπολογιστή;